محدودیت های vSphere 6.5- بخش ششم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های Platform Services Controller پرداختیم در این قسمت محدودیت های vCenter Server Extensionها توضیح داده می شوند.
5. محدودیت های vCenter Server Extensionها
حداکثر ظرفیت vCenter Server Extensionها نشان دهنده ی محدودیت های VMware vCenter Update Manager ،VMware vCenter Orchestrator و Storage DRS می باشد.
5.1 محدودیت های VMware vCenter Update Manager
حداکثر ظرفیت VMware vCenter Update Manager نشان دهنده ی محدودیت های مربوط به عملیات های همزمان می باشد.

5.2 محدودیت های VMware vRealize Orchestrator
حداکثر ظرفیت VMware vRealize Orchestrator نشان دهنده ی محدودیت های سیستم های vCenter Server، موارد ESXi، ماشین های مجازی و Workflowهای پشتیبانی شده می باشد.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش پنجم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

 

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های vCenter Server پرداختیم در این قسمت محدودیت های Platform Services Controller توضیح داده می شوند.
4. محدودیت های Platform Services Controller
حداکثر ظرفیت Platform Services Controllerها نشان دهنده محدودیت های Enhanced Linked Mode ،Identity Source ،Replication ،Domain یا Lookup Service و VMware Certificate Authority (VMCA) می باشد.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش چهارم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های ESXi Host پرداختیم در این قسمت محدودیت های vCenter Server توضیح داده می شوند.
3. محدودیت های vCenter Server
حداکثر ظرفیت vCenter Server، محدودیت های مقیاس پذیریِ vCenter Server، رابط کاربری، پردازش همزمان و  vCenter Server Appliance را نشان می دهد. 

3.1. Storage DRSاز تنظیمات DRS مربوط به Storage خود اطمینان حاصل کنید تا با توجه به محدودیت های تعریف شده برای Storage DRS تنظیم شده باشند.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش سوم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.
2. محدودیت های ESXi Host
محدودیت های ESXi host: محدودیت های پردازش، حافظه، ذخیره سازی، محدودیت های Networking، محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool و محدودیت گرافیک ESXi را نشان می دهد. 
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های حافظه و ذخیره سازی پرداختیم در این قسمت محدودیت های Networking، محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool و محدودیت گرافیک ESXi توضیح داده می شوند.
2.4 محدودیت های Networking:
حداکثرتنظیمات قابل دسترسی در یک شبکه، نشان دهنده محدودیت های یک شبکه در جایی که هیچ محدودیت دیگری اعمال نشده است می باشد (برای نمونه به محدودیت های vCenter Server اشاره می کنیم؛ وقتی سیستمی بزرگ در حال پیاده سازی می باشد باید ویژگی هایی از قبیل HA ،DRS و دیگر تنظیماتی که ممکن است با محدودیت مواجه شوند را در نظر گرفت).

2.5 محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool:
حداکثر ظرفیت ESXi hostهای کلاستر و Resource Poolها نشان دهنده محدودیت های موجود در کلاستر و Resource Pool می باشند.

2.6 محدودیت گرافیک ESXi:
حداکثر گرافیک ESXi نشان دهنده ی محدودیت حافظه ی گرافیکی ESXi می باشد.

حفاظت از زیرساخت های حیاتی در دوران IoT

پیشروی با تکنولوژی مانند یک همستر بر روی یک چرخ است: مسابقه هرگز به پایان نمی رسد. اما در نهایت این پیشروی در پیشرفت های نوآورانه ای در فناوری اطلاعات – هم برای هکر و هم برای حرفه ای های سایبری سودآوراست.
ما باید درک کنیم که ما نمی توانیم این تکامل را کنترل کنیم - نه سرعت آن و نه پیشرفت آن را- اما می توانیم استانداردها و بهترین شیوه ها را برای یک جنبش یکپارچه و تقویت شده علیه دشمنان سایبری اجرا کنیم. با ظهور و رشد سریع اینترنت اشیاء (IoT)، ارزیابی چنین استانداردها و شیوه هایی برای محافظت از زیرساخت های حیاتی مان در برابر تهدیدات اضافی معرفی شده توسط دستگاه های IoT ، بسیار مهم است.
در اینجا چند توصیه وجود دارد که هر دوی دولت و صنعت باید در با دشمنان سایبری مبارزه کنند و از زیرساخت های حیاتی حفاظت کنند، از جمله شبکه ها، سیستم ها و داده ها، بدون محدود کردن منافع و استفاده از فن آوری های جدید در شبکه های خود.
1.    دولت باید راهنمایی روشن برای زیرساخت های حیاتی و IOT ارائه دهد
دستگاه های IoT یکی از پیشرفت های اصلی در سال های اخیر است که زمینه های اینترنتی را تغییر داده اند و اگر چه از سال 2008 دستگاه های IoT بیشتر از انسان ها بوده است، راهنما یا سیاست استفاده از این دستگاه ها وجود ندارد.
دولت فدرال باید زیرساخت های حیاتی و قوانین IoT را اجرا کند، از دستورالعمل های امنیتی (مانند آنهایی که توسط NIST صادر می شود) پیروی کنند، با بخش خصوصی برای استخراج تخصص از منبع واقعی همکاری کنند، و با سایر ادارات دولتی برای توسعه یک پروسه سایبری واحد ( به عنوان مثال، DISA، DoD 8510، CNSSI 1253) که بتوان طور یکپارچه زیرساخت های تاثیرگذار و بحرانی را دسته بندی کرده و برنامه هایی را تأمین کنند که در دسترس بودن را در اولویت قرار می دهند (مانند بازیابی فاجعه (DR)، تداوم عملیات (COOP).
سیاستی مبنی بر ممنوعیت دستگاه های IOT نباید توسعه یابد؛ با این حال، باید با در نظر داشتن IoT طراحی شود تا بتوان زیرساخت های حیاتی امنی طراحی کرد. قانونی که اخیرا توسط سناتور مارک وارنر (D-VA) و کوری گاردنر (R-CO) تعریف شده مبنی بر اینکه، "قانون 2017 بهبود وضعیت امنیت چیزها 2017"، اولین گام خوب برای سیاست امنیت ملی IOT است.
با الزام به این که هر دستگاه IoT که به دولت ایالات متحده فروخته می شود، قابل patch باشد، و خالی از هر آسیب پذیری امنیتی شناخته شده باشد و اجازه دهد کاربران رمزهای عبور پیش فرض را تغییر دهند، لایحه گامی اساسی و منطقی به سمت امنیت IoT بر می دارد و باید قانونی شود.
2.    مسئولیت پذیری
تا زمانی که مقررات قطعی برای ایمن سازی دستگاه های IoT اجرا شود، وظیفه¬ی امنیت و نظارت، بر عهده¬ی سازمان هایی است که از دستگاه های IoT استفاده می کنند. سازمانها باید سیاست داخلی خود را برای کنترل استفاده از این دستگاه ها تعیین کنند، مسئولیت نظارت بر دستگاه ها را به بخش فناوری اطلاعات و امنیت سایبری اختصاص دهند و کاربران دستگاه ها را در برابر هر گونه استفاده از دستگاه های IOT خارج از دستورالعمل های سازمان مسئول بدانند.
در بسیاری از موارد، دستگاه های IoT در شبکه ها وجود دارد، چه سازمان ها متوجه آن باشند یا خیر. سازمانها می توانند از ابزارهای اسکن مانند HBSS و SCOM برای شناسایی دستگاه های IoT استفاده کنند یا از آنها جدا شوند یا نیاز به توجیه برای استفاده از آنها داشته باشند. برای دستگاه های IoT متصل از طریق وای فای، ممکن است سازمانها مجبور به ایجاد یا تغییر رمز عبور فای شوند، و سپس یک فرایند برای اعطای مجوز رمز عبور ایجاد کنند.
به طور متناوب، اگر اکثریت کاربران از دستگاه های IoT استفاده می کنند یا اگر توقف دراستفاده از IoT باعث کاهش بهره وری می شود و یا بر ماموریت تاثیر می گذارد، ممکن است بهترین راه ایجاد یک شبکه جداگانه صرفا برای دستگاه های IoT باشد. صرفنظر از راه حل، هزینه و زمان پیاده سازی ممکن است زیاد باشد. به همین دلیل بهتر است قبل از آنکه به هر گونه دستگاه IoT در شبکه اجازه داده شود، این اطمینان حاصل شود که این سیاست نه تنها دستگاه ها را تنظیم می کند، بلکه همچنین اطلاعاتی را که توسط این دستگاه ها پردازش شده و ذخیره می شود، تنظیم می کند.
هنگامی که سازمان تصمیم بگیرند که چگونه دستگاه های موجود در شبکه را اداره کنند، باید یک فرایند تایید برای دستگاه های اضافی ایجاد شود که فایده قابل توجهی که آنها برای سازمان می توانند فراهم کنند را توجیه و اثبات کنند. اگر دستگاه توجیه شده باشد، سازمان باید تعیین کند که آیا دستگاه IoT امن است و اگر جواب منفی است تعیین می کند که چگونه می توان آن را امن کرد.
سوم، سازمان باید قوانین مربوط به استفاده از دستگاه را ایجاد کند (به عنوان مثال فقط اتصال دستگاه به Wi-Fi شرکت یا شبکه اختصاصی IoT) و عواقبی برای شکستن این قوانین را تعیین کند.

3.    همکاری برای بهبود امنیت
در حال حاضر که قانون به اشتراک گذاری امنیت سایبری (CISA) تصویب شده است، ارائه حمایت هایی برای تشویق شرکت ها برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات، به طور داوطلبانه، با بخش های عمومی و خصوصی، تلاش های به اشتراک گذاری اطلاعات در نهایت شروع به پیشرفت کرده اند.
چندین گروه کاری خصوصی-دولتی تحت حمایت وزارت امنیت داخلی (DHS) در حال رویارویی با مسائلی دشوار هستند که چه نوع اطلاعاتی باید به اشتراک گذاشته شود و حتی اینکه دقیقا چگونه باید به اشتراک گذاشته شوند. دیگر مشارکت های دولتی-خصوصی در زمینه امنیت سایبری نیز اثبات شده که سودمند می باشند.
به عنوان مثال، شورای هماهنگی بخش فناوری اطلاعات (IT SCC) شرکت ها، انجمن ها و دیگر شرکت کنندگان در بخش فناوری اطلاعات را با همکاری DHS، سازمان های دولتی و دیگر شرکای صنعت گرد هم می آورد. از طریق این همکاری، IT SCC برای تسهیل زیرساخت های اطلاعاتی امن، انعطاف پذیر و محافظت شده تلاش می کند.
چارچوب امنیت سایبریNIST  برای کمک به ایمن سازی زیرساخت های حیاتی، یکی دیگر از نمونه های بسیار خوبی از همکاری است که نتایج قابل ملاحظه ای به دست می دهد. مدل مشارکت عمومی و خصوصی یکی از بهترین مثال ها برای امنیت سایبری است و باید برای امنیت IoT نیز موثر باشد.
4.    سازمان فقط به اندازه¬ی ضعیف ترین ارتباط و افراد آن قوی است
حتی اگر یک سازمان دستگاه های IoT را ممنوع کند و بهترین شیوه ها را برای دفاع از زیرساخت های حیاتی خود به کار ببرد، هنوز فقط یک کلیک برای ورود به شبکه لازم است. یک ایمیل فیشینگ به آدرس ایمیل یک کاربر کنجکاو و کل شبکه ناگهان در معرض خطر قرار می گیرد.
سازمانها باید به کاربران آموزش و آگاهی دهند و به طور منظم برای اندازه گیری اثربخشی برنامه های آموزشی و تعیین نحوه بهبود آنها اقدام کنند. صرف نظر از امنیت فنی یک شبکه، عامل انسانی فناوری اطلاعات همیشه فرصت هایی را برای مخالفان سایبری برای حمله فراهم می آورد.
5.    ایجاد یک فرآیند برای نظارت و ارزیابی مداوم فاکتورهای بحرانی و دستگاه های مرتبط
هنگام تعریف زیرساخت های حیاتی سازمان، متفکر و هدفمند باشید. به طور مرتب سیستم های ارتباطی و دسترسی به شبکه ها و داده های سازمان را بررسی کنید. هر دستگاه فعال شده در اینترنت - ترموستات، دوربین، سنسور، یا سایر دستگاهها - دارای پتانسیل تبدیل شدن به پورتال برای مهمترین اطلاعات است.
سیاست، چه توسط دولت توسعه یابد ، و چه صنعت و یا یک سازمان فردی، باید استفاده از دستگاه های IoT را در زیرساخت های حیاتی خود سازمان مدیریت کند، و این سیاست باید به اجرا درآید و همانطور که فناوری تکامل می باید هب طور منظم ارزیابی شود.
این توصیه ها به سازمان ها کمک می کند تا وضعیتی امن را حفظ کنند؛ با این حال، حداکثر امنیت تنها از طریق مقررات اعمال شده توسط سیاست امکان پذیر است. در حالی که برخی از قانون گذاران ممکن است استدلال کنند که قوانین و مقررات ممکن است رشد کمک های اقتصادی IOT را خنثی کند، رشد بدون امنیت می تواند تأثیرات ویران کننده ای بر اقتصاد داشته باشد. بنابراین، بحرانی است که دولت سیاست توسعه و پیاده سازی را برای تعریف و مدیریت زیرساخت های مهم و IoT ترسیم کند.
سیاست تنظیمی نه تنها می تواند به دفاع از حملات سایبری کمک کند، بلکه می تواند از حریم خصوصی کاربران نیز محافظت کند، همانطور که در مواردی، دستگاه های IoT همچنان توسط مالکان قبلی کنترل می شدند و داده های شخصی تلفن همراه را می توان به راحتی جمع آوری کرد، نه تنها با اعمال قانون بلکه توسط هکرهایی با اقصاد شوم.
IoT به صورت آماری به پیش میرود و با پیشرفتهایی که به سرعت در حال انجام است، استفاده و مزایای بالقوه فراتر از حدس و گمان است. McKinsey Global گزارش می دهد که تا سال 2025، تاثیر اقتصادی IOT انتظار می رود که از 9.3 تریلیون دلار به 11.1 تریلیون دلار برسد. به گفته سیسکو، IoT توانایی افزایش سود شرکت های بزرگ در سال 2022 را دارد.
در مقابل، دستگاه های بیشتر به معنای نقاط ورود بالقوه به شبکه ها و فرصت های بیشتری برای مخالفان سایبری برای افزایش سود خود نیز می باشد. در کل تعریف زیرساخت های حیاتی باید تجدید نظر شود و درباره¬ی مزایای دستگاه های IOT باید با توجه به افزایش خطری که در ابتلا به حملات سایبری  ایجاد می شود می بایست میانه رو تر بود.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش دوم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.

2. محدودیت های ESXi Host
محدودیت های ESXi host: محدودیت های پردازش، حافظه، ذخیره سازی، محدودیت های Networking و محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool را نشان می دهد. 
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های پردازش پرداختیم در این قسمت محدویت های حافظه و ذخیره سازی توضیح داده می شوند.

2.2 محدودیت های حافظه:حداکثر حافظه هر ESXi Host نشان دهنده محدودیت برای حافظه ESXi می باشد.

2.3 محدودیت های ذخیره سازی:حداکثر حافظه ذخیره سازی ESXi Host نشان دهنده محدودیت برای دیسک مجازی، iSCSI فیزیکی، NAS ،Fiber Channel ،FCoE و فایل سیستم های رایج:  
VMFS ،VMSF5 و VMFS6 می باشد.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش اول

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.

1. محدویت های Virtual Machine 
محدودیت های Virtual Machine مربوط به محدودیت های پردازش، حافظه، دستگاه ها و Adapterهای مجازی ذخیره سازی، دستگاه های مجازی شبکه، پورت های جانبی مجازی و دستگاه های ویدئویی گرافیکی می شود.

2. محدودیت های ESXi Host
محدودیت های ESXi host: محدودیت های پردازش، حافظه، ذخیره سازی، محدودیت های Networking و محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool را نشان می دهد.  
2.1 محدودیت های پردازش:

آموزش رفتن به حالت Safe Mode در اندروید

موبولوژی

دیر یا زود گوشی اندرویدی شما به دلیل نصب برنامه و بازی بسیار زیاد , دچار کندی سرعت , هنگ کردن و ارور های مکرر ” Force Close ” یا همان ” Unfortunately ” خواهد شد !

شما در این صورت تصمیم میگیرید گوشی خود را ریبوت کنید تا شاید این کندی سرعت و هنگ مردن برطرف شود اما بعد از ریبوت همچنان مشکلات گوشی شما پابرجاست !

با این حال Safe Mode میتواند به شما در جهت رفع این مشکلات کمک شایانی کند !

موبولوژی

Safe Mode در اندروید چیست ؟ و چگونه مشکلات مارا حل میکند ؟

Safe Mode یکی از ویژگی های کمتر شناخته شده اندروید است که هنگام عیب یابی مشکلات مداوم بسیار کاربردی خواهد بود . زمانی که شما به حالت Safe Mode بوت میکنید , گوشی شما ریبوت میشود . با این تفاوت که نرم افزار ها و بازی های شخص ثالث ( برنامه های نصب شده توسط شما ) و یک سری از نرم افزار های غیر ضروری در این محیط بارگذاری نخواهند شد ! در نتیجه شما میتوانید به راحتی پی به مشکل گوشی خود ببرید و آن را ریشه یابی کنید ! ممکن است شما اخیرا برنامه یا بازی را نصب کرده باشید که اصطلاحا با گوشی شما Conflict ( تضاد ) داشته باشد و بعد از نصب آن گوشی شما دچار این افت سرعت و هنگ کردن به همراه ارورهای متعدد شده باشد ! بعد از رفتن به محیط Safe Mode , مشاهده میکنید که کندی سرعت در کار کردن با گوشی , هنگ کردن و ارورها , برطرف شده است ! در نتیجه میتوانید به محیط اصلی ( عادی ) گوشی خود بوت کنید و برنامه های نصب شده اخیر خود را پاک کنید .

موبولوژی

چگونه Safe Mode را در اندروید فعال کنیم ؟ چگونه میتوانیم گوشی خود را به حالت Safe Mode ببریم ؟ آموزش رفتن به حالت Safe Mode در اندروید چگونه است ؟

این بستگی به این دارد که گوشی اندرویدی شما چه برند و چه مارکی باشد !! رفتن به Safe Mode در اندروید در همه گوشی ها یکسان نیست اما با این حال ما سعی کردیم 2 روش را برای رفتن به محیط Safe Mode به شما عزیزان معرفی کنیم که در اکثریت گوشی های اندرویدی یکسان میباشد .

آموزش ورود به Safe Mode در اندروید :

موبولوژی

روش اول :

این روش بر روی اکثر گوشی های اندرویدی از جمله : Sony , HTC , LG , Motorola و Huawei و همچنین گوشی های سری Nexus با اندروید خالص , کار خواهد کرد !

برای رفتن به حالت Safe Mode در اندروید مراحل زیر را انجام دهید :

1. ابتدا دکمه پاور گوشی خود را نگه دارید تا منوی Pop Up مخصوص باز شود . ( مانند زمانی که میخواهید گوشی خود را خاموش کنید ! ) :

2. بعد از باز شدن این پنجره Pop Up , دست خود را بر روی گزینه ” Power Off ” نگه دارید :

3. اکنون مشاهده میکنید که پنجره Pop Up دیگری با عنوان ” Reboot to Safe Mode ” باز میشود که از شما میپرسد “ آیا مطمئن هستید که میخواهید به Safe Mode بروید … ” . شما باید گزینه ” Ok ” را بزنید تا گوشی شما به Safe Mode بوت شود :

4. بعد از انتخاب گزینه Ok گوشی خاموش و مجددا راه اندازی میشود ! اما اینبار به محیط Safe Mode میرود . بعد از بالا آمدن گوشی مشاهده میکنید که یک واترماک در گوشه صفحه نمایش با عنوان ” Safe Mode ” وجود دارد که نشان دهنده این است که گوشی شما در حالت Safe Mode میباشد :

همانطور که در تصویر بالا مشاهده میکنید فقط نرم افزارهای اصلی رام , فعال هستند و نرم افزار های نصب شده توسط ما , غیر فعال میباشند !

موبولوژی

روش دوم :

این روش نیز در گوشی های HTC , LG , Samsung و همچنین گوشی های Nikoa X کار خواهد کرد .

برای رفتن به محیط Safe Mode در اندروید مراحل زیر را انجام دهید :

1. گوشی خود را خاموش کنید و صبر کنید تا کاملا خاموش شود .
2. اکنون دکمه پاور را نگه دارید تا گوشی شما روشن شود و بعد از نمایش آرم ( لوگوی ) شرکت گوشی , بلافاصله دکمه ” Volume Down ( دکمه کم کردن صدا ) ” را نگه دارید تا وارد محیط Safe Mode شود .

نکته : در بعضی از گوشی های قدیمی اندرویدی این روش کمی متفاوت تر میباشد ! در گوشی های قدیمی ترکیب گرفتن دکمه ها کمی فرق میکند !!

مثلا در بعضی از مدل های گوشی های Motorola : باید هردو دکمه Volume یعنی ” کم و زیاد کردن صدا ” را با همدیگر نگه دارید , در حالیکه دکمه Power را میفشارید تا گوشی بوت شود .

یا در بعضی از مدل های قدیمی گوشی های Samsung : شما باید در حالیکه گوشی در حال بوت شدن است بر روی دکمه ” Menu ” خازنی گوشی خود , ضربه بزنید .

چگونه گوشی را از حالت Safe Mode به حالت عادی ببریم ؟

موبولوژی

این کار بسیار ساده میباشد ! کافیست گوشی خود را خاموش کنید و بعد , گوشی را به طور عادی روشن کنید ! در آن صورت به محیط عادی گوشی بوت خواهید شد .

مقایسه میزان مصرفی RAM گوشی در حالت عادی و Safe Mode :

موبولوژی

ما قبل از رفتن به حالت Safe Mode از میزان رم اشغالی گوشی , اسکرین شات تهیه کردیم و این در حالی بود که کلی برنامه و بازی بر روی گوشی نصب بود !

همچنین بعد از رفتن به Safe Mode نیز از میزان رم اشغالی گوشی , اسکرین شات تهیه کردیم که میتوانید آنها را در زیر مشاهده کنید :

میزان RAM اشغال شده در محیط عادی ( قبل از رفتن به Safe Mode ) :

میزان RAM اشغالی در محیط Safe Mode ( بعد از رفتن به Safe Mode ) :

تحلیل کوتاه : همانطور که مشاهده میکنید , میزان RAM اشغال شده قبل از ورود به Safe Mode بسیار بیشتر از زمانی میباشد که در محیط Safe Mode است .

در محیط عادی ( قبل از ورود به Safe Mode ) میزان فضای خالی RAM معادل 622 مگابایت میباشد ولی در محیط Safe Mode به دلیل اجرا نشدن نرم افزار های شخص ثالث و غیر ضروری میزان فضای خالی رم معادل 1.1 گیگابایت میباشد !

با توجه به این دو عکس در میابیم که یکی از دلایل عمده افت سرعت در گوشی ها و تبلت ها نصب بیش از حد نرم افزار و بازی است ! در حالیکه اگر شما نرم افزار های مهم و ضروری را در دستگاه اندرویدی خود نصب کنید هیچ وقت دچار مشکلاتی از قبیل : هنگ کردن و کندی سرعت مواجه نخواهید شد .

آموزش حذف ویروس از موبایل یا تبلت‌های اندرویدی

متاسفانه دستگاه‌های هوشمند اندرویدی هم می‌توانند به ویروس، بدافزار و ابزارهای مخرب این چنینی آلوده شوند. این بدافزارها و ویروس‌ها می‌توانند رویکردهای مختلفی داشته و به شکل‌های خاصی در عملکرد دستگاه اختلال ایجاد کنند. به عنوان مثال یک ویروس یا بدافزار معمولی می‌تواند با اجرا شدن اتوماتیک در پس زمینه دستگاه میزان مصرف انرژی باتری آن را افزایش دهد. ویروس‌ها و بدافزارهای اندرویدی با اهداف بزرگ‌تری نیز طراحی می‌شوند که در ادامه توضیحات بیشتری در رابطه با آن‌ها ارائه خواهیم کرد. با موبایل کمک همراه باشید.
به طور کلی ویروس‌ها و بدافزارهای اندرویدی از طریق نصب اپلیکیشن‌ها وارد دستگاه می‌شوند. برخلاف تصور اغلب کاربران، ویروسی شدن یک دستگاه اندرویدی می‌تواند پیامدهای جبران نا‌پذیری را به همراه داشته باشد. متاسفانه با گسترش کارایی‌های سیستم عامل اندروید، بسیاری از افراد سودجو و هکرها سعی داشته‌اند که این محصولات را مورد هدف قرار دهند. به عنوان مثال تا چند سال پیش کمتر کسی با استفاده از گوشی یا تبلت اندرویدی خود به خرید آنلاین می‌پرداخت، اما هم اکنون در هر 24 ساعت تعداد بسیار زیادی خرید اینترنتی با استفاده از این محصولات انجام می‌شود. بنابراین جای تعجبی وجود ندارد که هکرها و افراد سودجو به جای تمرکز بر روی سیستم عامل ویندوز به سمت سیستم عامل اندروید گرایش پیدا کرده‌ باشند.

یکی از ویروس‌هایی که چندی پیش در بسیاری از دستگاه‌های اندرویدی نفوذ کرد، ویروس “Gunpoder” بود. این ویروس از طریق یک شبیه‌سازی بازی‌های نینتندو وارد دستگاه‌های اندرویدی شده بود. این ویروس به اطلاعات پرداخت دستگاه‌های اندرویدی دسترسی پیدا می‌کرد، اما خوشبختانه خیلی زود منحل شد. ویروس Mazar هم یکی از تازه‌ترین ویروس‌هایی محسوب می‌شود که به تازگی در دستگاه‌های اندرویدی مشاهده شده و ظاهرا منبع انتشار آن کشور دانمارک بوده است. به طور کلی هم اکنون ویروس‌ها و بدافزاری مخربی برای سیستم عامل اندروید توسعه داده شده‌اند که باید در قبال آن‌ها آگاهی لازم را داشته باشیم. اما چگونه باید از دستگاه خود در قبال ویروسی شدن محافظت به عمل آوریم؟

چگونه از ویروس شدن دستگاه اندرویدی خود جلوگیری کنیم؟

در مرحله اول باید بدانید که اپلیکیشن‌هایی که از سوی منابع غیررسمی ارائه می‌شوند، می‌توانند مخرب باشند. فروشگاه گوگل پلی (Google Play Store) تنها فروشگاه رسمی اپلیکیشن‌های اندرویدی محسوب می‌شود که تمامی اپلیکیشن‌های ارائه شده در آن باید از فیلترهای خاصی عبور کرده و تایید شوند. بنابراین اگر قصد دانلود و نصب یک اپلیکیشن اندرویدی را دارید، تنها از طریق فروشگاه گوگل پلی این عمل را انجام دهید و از سایر منابع موجود به منظور دانلود و نصب اپلیکیشن‌ها استفاده نکنید.
مسئله دوم مربوط به بررسی دسترسی‌ها یا اصطلاحا “Permissions” اپلیکیشن‌ها می‌شود. پیش از نصب هر اپلیکیشن حتما به دسترسی‌های آن توجه کنید. به عنوان مثال اپلیکیشنی که چراغ فلش LED دستگاهتان را مانند چراغ قوه روشن می‌کند نیازی به دسترسی به لیست مخاطبین دستگاه ندارد. بنابراین همواره لیست دسترسی‌های اپلیکیشن‌ها را پیش از نصب بررسی نمایید و از نصب موارد مشکوک در دستگاهتان جلوگیری به عمل آورید.

استفاده از اپلیکیشن‌های آنتی‌ویروس اندرویدی هم می‌تواند موثر واقع شود. هم اکنون آنتی‌ویروس‌های اندرویدی متعددی موجود هستند که می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. اغلب این آنتی‌ویروس‌ها به طور رایگان در اختیار کاربران قرار داده می‌شوند. آنتی‌ویروس‌هایی نظیر 360 Mobile Security، Avast و Lookout چند نمونه از این آنتی‌ویروس‌ها به شمار می‌روند. اما اگر بنا به هر دلیلی دستگاه اندرویدی شما به ویروس یا بدافزار آلوده شد باید چه کار کنید؟

حذف ویروس در دستگاه‌های اندرویدی

به منظور حذف ویروس در دستگاه‌های هوشمند اندرویدی باید ابتدا وارد وضعیت “سیف مد” یا همان “Safe Mode” شوید. ورود به این بخش سبب می‌شود تا اپلیکیشن‌های سوم شخص نصب شده بر روی دستگاهتان قابل اجرا نباشند. برای آموزش رفتن به این حالت مقاله “آموزش ورود به سیف مد (Safe Mode) در دستگاه‌های اندرویدی” را مطالعه نمایید. بنابراین در این وضعیت اپلیکیشن‌های مخرب حامل ویروس یا بدافزار نیز قدرت اجرا نخواهند داشت. به منظور ورود به وضعیت “سیف مد” در اغلب محصولات اندرویدی باید به منوی خاموش کردن یا “Power Off” دستگاه مراجعه کرده و انگشت خود را بر روی گزینه “Power Off” نگه دارید. در این شرایط گزینه‌ای با عنوان “Safe Mode” در لیست موجود ارائه می‌شود.

گزینه “Safe Mode” را انتخاب کنید تا دستگاهتان ریستارت شده و در وضعیت مذکور اجرا شود دقت داشته باشید که ممکن است در برخی از محصولات اندرویدی ورود به بخش “سیف مد” به شیوه دیگری انجام شود. به منظور کسب اطلاعات دقیق‌تر در رابطه با این موضوع و نحوه ورود به این بخش در دستگاه اندرویدی شما با کارشناسان موبایل کمک تماس حاصل کرده و از آن‌ها راهنمایی بخواهید. هنگامی که دستگاه اندرویدیتان در وضعیت “سیف مد” اجرا می‌شود، عبارت “Safe Mode” در گوشه‌ای از نمایشگر قابل مشاهده خواهد بود.
حال باید وارد بخش تنظیمات یا همان “Settings” دستگاه اندرویدی خود شوید. سپس گزینه “Apps” را انتخاب کرده و به تب با عنوان “Downloaded” مراجعه کنید. در این قسمت لیستی از اپلیکیشن‌های دانلود شده توسط شما نمایان می‌شود. در این لیست به دنبال نام ویروس یا بدافزار خاصی باشید. اگر نمی‌دانید که دستگاهتان به چه ویروسی آلوده شده، در لیست اپلیکیشن‌های موجود به دنبال نام یک اپلیکیشن یا عامل نفوذی عجیب باشید. پس از شناسایی این عامل آن را انتخاب کنید.

حال می‌توانید با استفاده از گزینه “Uninstall” اپلیکیشن یا بدافزار مورد نظر را از دستگاه خود حذف کنید. با حذف اپلیکیشن یا بدافزار مورد نظر دیگر مشکل مربوط به آن برطرف می‌شود و دستگاه اندرویدی شما وضعیت پایداری پیدا می‌کند. ممکن است در برخی از اپلیکیشن‌های آلوده به ویروس یا عامل‌های مخرب، گزینه “Uninstall” غیرفعال باشد. در این شرایط عامل مورد نظر از دسترسی “Administrator” استفاده کرده است. اگر گزینه “Uninstall” عامل مورد نظرتان غیرفعال بود باید به بخش تنظیمات و سپس “Security” دستگاه خود مراجعه کرده و گزینه “Device Administrator” را انتخاب کنید. در این بخش لیستی از اپلیکیشن‌های با دسترسی “Administrator” ارائه شده است. نام عامل مخبر مورد نظرتان هم در این لیست واقع شده است. آن را پیدا کرده و تیک مربوط به آ را غیرفعال کنید.

حال مجددا به لیست اپلیکیشن‌ها و تب “Downloaded” مراجعه کرده و بدافزار یا عامل مورد نظرتان را انتخاب کنید. مشاهده خواهید کرد که گزینه “Uninstall” قابل استفاده می‌شود. این گزین را انتخاب کنید تا اپلیکیشن مخرب مورد نظر از حافظه دستگاه حذف شود. حال گوشی هوشمند یا تبلت اندروید خود را ریستارت کنید و حتما یک اپلیکیشن آنتی‌ویروس کارآمد را بر روی دستگاه نصب نمایید. دقت داشته باشید که فکتوری ریست (Factory Reset) محصولات اندرویدی هم منجر به از بین رفتن ویروس‌ها و بدافزارهای موجود در آن می‌شود. بنابراین این گزینه را هم به عنوان آخرین گزینه موجود در نظر داشته باشید.

آموزش بررسی برنامه‌های اندروید برای یافتن ویروس

بعضی برنامه‌ها با وجود اینکه خودمان آن‌ها را نصب می‌کنیم، دارای ویروس هستند. پس بهتر است جهت امنیت یک برنامه آنتی ویروس برای اسکن برنامه‌ها جهت اطمینان از ویروسی نبودن آن‌ها روی موبایل یا تبلت اندروید نصب کرد.

برنامه‌های آنتی ویروس بسیار زیادی برای اندروید در فروشگاه‌های نرم‌افزاری مثل گوگل پلی یافت می‌شود که آنتی ویروس پیشنهادی ما Lookout Security است. این آنتی ویروس را دانلود و روی موبایل اندروید خود نصب کنید. برای دانلود برنامه Lookout Security می‌توانید از انتهای همین مطلب و از باکس دانلود، اقدام به دانلود نمایید.

پس از راه‌اندازی اولیه، خود برنامه به طور خودکار تمام برنامه‌های موجود روی موبایل یا تبلت اندروید شما را اسکن خواهد کرد تا از عدم وجود ویروس اطمینان پیدا کند. برنامه‌هایی که از این پس نصب خواهید کرد نیز در هنگام نصب توسط این آنتی ویروس بررسی خواهند شد. همچنین هر چند وقت یک بار می‌توانید جهت احتیاط برنامه را اجرا کرده و به طور دستی دستور اسکن برنامه‌ها را بدهید.

اولین ربات آنتی ویروس مخصوص تلگرام

کمپانی روسی دکتر وب، برای اولین بار در دنیا ربات آنتی ویروس مخصوص تلگرام عرضه کرد. با استفاده از این ربات، کاربران تلگرام می توانند فایل ها و لینک های دریافتی از طریق تلگرام را بررسی کرده و در صورت وجود هر گونه تهدید، هشداری در این زمینه دریافت کنند.
با استفاده از این ربات می توان در هنگام مواجه شدن با یک فایل مشکوک و هدایت آن به ربات دکتر وب از آلوده بودن یا نبودن آن اطمینان حاصل کرد. بدین وسیله دیگر نگرانی در مورد آلوده شدن به یک تروجان سارق و یا حتی باج افزار به حداقل خواهد رسید.

برای استفاده از این امکان رایگان دکتر وب کافی است که بر روی لینک تلگرامی این ربات در تلگرام کلیک کرده و موارد مشکوک خود را جهت اسکن به آن بفرسیتد.

لینک تلگرامی ربات آنتی ویروس دکتر وب

http://www.telegram.me/drwebbot

 

این ربات با استفاده از سیستم ابری دکتر وب فایل را چک کرده و در صورت آلوده بودن به شما اعلام خواهد کرد. از نکات قابل توجه این ربات پشتیبانی چند زبانه می باشد که زبان فارسی نیز بخشی از آن می باشد.این ربات بر روی هر سیستم که تلگرام نصب می باشد کار خواهد کرد.