محدودیت های vSphere 6.5- بخش چهارم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های ESXi Host پرداختیم در این قسمت محدودیت های vCenter Server توضیح داده می شوند.
3. محدودیت های vCenter Server
حداکثر ظرفیت vCenter Server، محدودیت های مقیاس پذیریِ vCenter Server، رابط کاربری، پردازش همزمان و  vCenter Server Appliance را نشان می دهد. 

3.1. Storage DRSاز تنظیمات DRS مربوط به Storage خود اطمینان حاصل کنید تا با توجه به محدودیت های تعریف شده برای Storage DRS تنظیم شده باشند.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش سوم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.
2. محدودیت های ESXi Host
محدودیت های ESXi host: محدودیت های پردازش، حافظه، ذخیره سازی، محدودیت های Networking، محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool و محدودیت گرافیک ESXi را نشان می دهد. 
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های حافظه و ذخیره سازی پرداختیم در این قسمت محدودیت های Networking، محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool و محدودیت گرافیک ESXi توضیح داده می شوند.
2.4 محدودیت های Networking:
حداکثرتنظیمات قابل دسترسی در یک شبکه، نشان دهنده محدودیت های یک شبکه در جایی که هیچ محدودیت دیگری اعمال نشده است می باشد (برای نمونه به محدودیت های vCenter Server اشاره می کنیم؛ وقتی سیستمی بزرگ در حال پیاده سازی می باشد باید ویژگی هایی از قبیل HA ،DRS و دیگر تنظیماتی که ممکن است با محدودیت مواجه شوند را در نظر گرفت).

2.5 محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool:
حداکثر ظرفیت ESXi hostهای کلاستر و Resource Poolها نشان دهنده محدودیت های موجود در کلاستر و Resource Pool می باشند.

2.6 محدودیت گرافیک ESXi:
حداکثر گرافیک ESXi نشان دهنده ی محدودیت حافظه ی گرافیکی ESXi می باشد.

حفاظت از زیرساخت های حیاتی در دوران IoT

پیشروی با تکنولوژی مانند یک همستر بر روی یک چرخ است: مسابقه هرگز به پایان نمی رسد. اما در نهایت این پیشروی در پیشرفت های نوآورانه ای در فناوری اطلاعات – هم برای هکر و هم برای حرفه ای های سایبری سودآوراست.
ما باید درک کنیم که ما نمی توانیم این تکامل را کنترل کنیم - نه سرعت آن و نه پیشرفت آن را- اما می توانیم استانداردها و بهترین شیوه ها را برای یک جنبش یکپارچه و تقویت شده علیه دشمنان سایبری اجرا کنیم. با ظهور و رشد سریع اینترنت اشیاء (IoT)، ارزیابی چنین استانداردها و شیوه هایی برای محافظت از زیرساخت های حیاتی مان در برابر تهدیدات اضافی معرفی شده توسط دستگاه های IoT ، بسیار مهم است.
در اینجا چند توصیه وجود دارد که هر دوی دولت و صنعت باید در با دشمنان سایبری مبارزه کنند و از زیرساخت های حیاتی حفاظت کنند، از جمله شبکه ها، سیستم ها و داده ها، بدون محدود کردن منافع و استفاده از فن آوری های جدید در شبکه های خود.
1.    دولت باید راهنمایی روشن برای زیرساخت های حیاتی و IOT ارائه دهد
دستگاه های IoT یکی از پیشرفت های اصلی در سال های اخیر است که زمینه های اینترنتی را تغییر داده اند و اگر چه از سال 2008 دستگاه های IoT بیشتر از انسان ها بوده است، راهنما یا سیاست استفاده از این دستگاه ها وجود ندارد.
دولت فدرال باید زیرساخت های حیاتی و قوانین IoT را اجرا کند، از دستورالعمل های امنیتی (مانند آنهایی که توسط NIST صادر می شود) پیروی کنند، با بخش خصوصی برای استخراج تخصص از منبع واقعی همکاری کنند، و با سایر ادارات دولتی برای توسعه یک پروسه سایبری واحد ( به عنوان مثال، DISA، DoD 8510، CNSSI 1253) که بتوان طور یکپارچه زیرساخت های تاثیرگذار و بحرانی را دسته بندی کرده و برنامه هایی را تأمین کنند که در دسترس بودن را در اولویت قرار می دهند (مانند بازیابی فاجعه (DR)، تداوم عملیات (COOP).
سیاستی مبنی بر ممنوعیت دستگاه های IOT نباید توسعه یابد؛ با این حال، باید با در نظر داشتن IoT طراحی شود تا بتوان زیرساخت های حیاتی امنی طراحی کرد. قانونی که اخیرا توسط سناتور مارک وارنر (D-VA) و کوری گاردنر (R-CO) تعریف شده مبنی بر اینکه، "قانون 2017 بهبود وضعیت امنیت چیزها 2017"، اولین گام خوب برای سیاست امنیت ملی IOT است.
با الزام به این که هر دستگاه IoT که به دولت ایالات متحده فروخته می شود، قابل patch باشد، و خالی از هر آسیب پذیری امنیتی شناخته شده باشد و اجازه دهد کاربران رمزهای عبور پیش فرض را تغییر دهند، لایحه گامی اساسی و منطقی به سمت امنیت IoT بر می دارد و باید قانونی شود.
2.    مسئولیت پذیری
تا زمانی که مقررات قطعی برای ایمن سازی دستگاه های IoT اجرا شود، وظیفه¬ی امنیت و نظارت، بر عهده¬ی سازمان هایی است که از دستگاه های IoT استفاده می کنند. سازمانها باید سیاست داخلی خود را برای کنترل استفاده از این دستگاه ها تعیین کنند، مسئولیت نظارت بر دستگاه ها را به بخش فناوری اطلاعات و امنیت سایبری اختصاص دهند و کاربران دستگاه ها را در برابر هر گونه استفاده از دستگاه های IOT خارج از دستورالعمل های سازمان مسئول بدانند.
در بسیاری از موارد، دستگاه های IoT در شبکه ها وجود دارد، چه سازمان ها متوجه آن باشند یا خیر. سازمانها می توانند از ابزارهای اسکن مانند HBSS و SCOM برای شناسایی دستگاه های IoT استفاده کنند یا از آنها جدا شوند یا نیاز به توجیه برای استفاده از آنها داشته باشند. برای دستگاه های IoT متصل از طریق وای فای، ممکن است سازمانها مجبور به ایجاد یا تغییر رمز عبور فای شوند، و سپس یک فرایند برای اعطای مجوز رمز عبور ایجاد کنند.
به طور متناوب، اگر اکثریت کاربران از دستگاه های IoT استفاده می کنند یا اگر توقف دراستفاده از IoT باعث کاهش بهره وری می شود و یا بر ماموریت تاثیر می گذارد، ممکن است بهترین راه ایجاد یک شبکه جداگانه صرفا برای دستگاه های IoT باشد. صرفنظر از راه حل، هزینه و زمان پیاده سازی ممکن است زیاد باشد. به همین دلیل بهتر است قبل از آنکه به هر گونه دستگاه IoT در شبکه اجازه داده شود، این اطمینان حاصل شود که این سیاست نه تنها دستگاه ها را تنظیم می کند، بلکه همچنین اطلاعاتی را که توسط این دستگاه ها پردازش شده و ذخیره می شود، تنظیم می کند.
هنگامی که سازمان تصمیم بگیرند که چگونه دستگاه های موجود در شبکه را اداره کنند، باید یک فرایند تایید برای دستگاه های اضافی ایجاد شود که فایده قابل توجهی که آنها برای سازمان می توانند فراهم کنند را توجیه و اثبات کنند. اگر دستگاه توجیه شده باشد، سازمان باید تعیین کند که آیا دستگاه IoT امن است و اگر جواب منفی است تعیین می کند که چگونه می توان آن را امن کرد.
سوم، سازمان باید قوانین مربوط به استفاده از دستگاه را ایجاد کند (به عنوان مثال فقط اتصال دستگاه به Wi-Fi شرکت یا شبکه اختصاصی IoT) و عواقبی برای شکستن این قوانین را تعیین کند.

3.    همکاری برای بهبود امنیت
در حال حاضر که قانون به اشتراک گذاری امنیت سایبری (CISA) تصویب شده است، ارائه حمایت هایی برای تشویق شرکت ها برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات، به طور داوطلبانه، با بخش های عمومی و خصوصی، تلاش های به اشتراک گذاری اطلاعات در نهایت شروع به پیشرفت کرده اند.
چندین گروه کاری خصوصی-دولتی تحت حمایت وزارت امنیت داخلی (DHS) در حال رویارویی با مسائلی دشوار هستند که چه نوع اطلاعاتی باید به اشتراک گذاشته شود و حتی اینکه دقیقا چگونه باید به اشتراک گذاشته شوند. دیگر مشارکت های دولتی-خصوصی در زمینه امنیت سایبری نیز اثبات شده که سودمند می باشند.
به عنوان مثال، شورای هماهنگی بخش فناوری اطلاعات (IT SCC) شرکت ها، انجمن ها و دیگر شرکت کنندگان در بخش فناوری اطلاعات را با همکاری DHS، سازمان های دولتی و دیگر شرکای صنعت گرد هم می آورد. از طریق این همکاری، IT SCC برای تسهیل زیرساخت های اطلاعاتی امن، انعطاف پذیر و محافظت شده تلاش می کند.
چارچوب امنیت سایبریNIST  برای کمک به ایمن سازی زیرساخت های حیاتی، یکی دیگر از نمونه های بسیار خوبی از همکاری است که نتایج قابل ملاحظه ای به دست می دهد. مدل مشارکت عمومی و خصوصی یکی از بهترین مثال ها برای امنیت سایبری است و باید برای امنیت IoT نیز موثر باشد.
4.    سازمان فقط به اندازه¬ی ضعیف ترین ارتباط و افراد آن قوی است
حتی اگر یک سازمان دستگاه های IoT را ممنوع کند و بهترین شیوه ها را برای دفاع از زیرساخت های حیاتی خود به کار ببرد، هنوز فقط یک کلیک برای ورود به شبکه لازم است. یک ایمیل فیشینگ به آدرس ایمیل یک کاربر کنجکاو و کل شبکه ناگهان در معرض خطر قرار می گیرد.
سازمانها باید به کاربران آموزش و آگاهی دهند و به طور منظم برای اندازه گیری اثربخشی برنامه های آموزشی و تعیین نحوه بهبود آنها اقدام کنند. صرف نظر از امنیت فنی یک شبکه، عامل انسانی فناوری اطلاعات همیشه فرصت هایی را برای مخالفان سایبری برای حمله فراهم می آورد.
5.    ایجاد یک فرآیند برای نظارت و ارزیابی مداوم فاکتورهای بحرانی و دستگاه های مرتبط
هنگام تعریف زیرساخت های حیاتی سازمان، متفکر و هدفمند باشید. به طور مرتب سیستم های ارتباطی و دسترسی به شبکه ها و داده های سازمان را بررسی کنید. هر دستگاه فعال شده در اینترنت - ترموستات، دوربین، سنسور، یا سایر دستگاهها - دارای پتانسیل تبدیل شدن به پورتال برای مهمترین اطلاعات است.
سیاست، چه توسط دولت توسعه یابد ، و چه صنعت و یا یک سازمان فردی، باید استفاده از دستگاه های IoT را در زیرساخت های حیاتی خود سازمان مدیریت کند، و این سیاست باید به اجرا درآید و همانطور که فناوری تکامل می باید هب طور منظم ارزیابی شود.
این توصیه ها به سازمان ها کمک می کند تا وضعیتی امن را حفظ کنند؛ با این حال، حداکثر امنیت تنها از طریق مقررات اعمال شده توسط سیاست امکان پذیر است. در حالی که برخی از قانون گذاران ممکن است استدلال کنند که قوانین و مقررات ممکن است رشد کمک های اقتصادی IOT را خنثی کند، رشد بدون امنیت می تواند تأثیرات ویران کننده ای بر اقتصاد داشته باشد. بنابراین، بحرانی است که دولت سیاست توسعه و پیاده سازی را برای تعریف و مدیریت زیرساخت های مهم و IoT ترسیم کند.
سیاست تنظیمی نه تنها می تواند به دفاع از حملات سایبری کمک کند، بلکه می تواند از حریم خصوصی کاربران نیز محافظت کند، همانطور که در مواردی، دستگاه های IoT همچنان توسط مالکان قبلی کنترل می شدند و داده های شخصی تلفن همراه را می توان به راحتی جمع آوری کرد، نه تنها با اعمال قانون بلکه توسط هکرهایی با اقصاد شوم.
IoT به صورت آماری به پیش میرود و با پیشرفتهایی که به سرعت در حال انجام است، استفاده و مزایای بالقوه فراتر از حدس و گمان است. McKinsey Global گزارش می دهد که تا سال 2025، تاثیر اقتصادی IOT انتظار می رود که از 9.3 تریلیون دلار به 11.1 تریلیون دلار برسد. به گفته سیسکو، IoT توانایی افزایش سود شرکت های بزرگ در سال 2022 را دارد.
در مقابل، دستگاه های بیشتر به معنای نقاط ورود بالقوه به شبکه ها و فرصت های بیشتری برای مخالفان سایبری برای افزایش سود خود نیز می باشد. در کل تعریف زیرساخت های حیاتی باید تجدید نظر شود و درباره¬ی مزایای دستگاه های IOT باید با توجه به افزایش خطری که در ابتلا به حملات سایبری  ایجاد می شود می بایست میانه رو تر بود.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش دوم

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.

2. محدودیت های ESXi Host
محدودیت های ESXi host: محدودیت های پردازش، حافظه، ذخیره سازی، محدودیت های Networking و محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool را نشان می دهد. 
در مطلب گذشته به شرح محدودیت های پردازش پرداختیم در این قسمت محدویت های حافظه و ذخیره سازی توضیح داده می شوند.

2.2 محدودیت های حافظه:حداکثر حافظه هر ESXi Host نشان دهنده محدودیت برای حافظه ESXi می باشد.

2.3 محدودیت های ذخیره سازی:حداکثر حافظه ذخیره سازی ESXi Host نشان دهنده محدودیت برای دیسک مجازی، iSCSI فیزیکی، NAS ،Fiber Channel ،FCoE و فایل سیستم های رایج:  
VMFS ،VMSF5 و VMFS6 می باشد.

محدودیت های vSphere 6.5- بخش اول

وقتی تجهیزات مجازی و فیزیکی خود را انتخاب و پیکربندی می کنید، باید به محدودیت های تعیین شده توسط VMware vSphere 6.5 نیز توجه کنید.

محدودیت هایی که در قسمت های زیر می آید محدودیت های تست شده و توصیه شده را بیان می کند و به طور کامل توسط VMware پشتیبانی می شود.

1. محدویت های Virtual Machine 
محدودیت های Virtual Machine مربوط به محدودیت های پردازش، حافظه، دستگاه ها و Adapterهای مجازی ذخیره سازی، دستگاه های مجازی شبکه، پورت های جانبی مجازی و دستگاه های ویدئویی گرافیکی می شود.

2. محدودیت های ESXi Host
محدودیت های ESXi host: محدودیت های پردازش، حافظه، ذخیره سازی، محدودیت های Networking و محدودیت های (حداکثر ظرفیت) کلاستر و Resource Pool را نشان می دهد.  
2.1 محدودیت های پردازش:

آموزش رفتن به حالت Safe Mode در اندروید

موبولوژی

دیر یا زود گوشی اندرویدی شما به دلیل نصب برنامه و بازی بسیار زیاد , دچار کندی سرعت , هنگ کردن و ارور های مکرر ” Force Close ” یا همان ” Unfortunately ” خواهد شد !

شما در این صورت تصمیم میگیرید گوشی خود را ریبوت کنید تا شاید این کندی سرعت و هنگ مردن برطرف شود اما بعد از ریبوت همچنان مشکلات گوشی شما پابرجاست !

با این حال Safe Mode میتواند به شما در جهت رفع این مشکلات کمک شایانی کند !

موبولوژی

Safe Mode در اندروید چیست ؟ و چگونه مشکلات مارا حل میکند ؟

Safe Mode یکی از ویژگی های کمتر شناخته شده اندروید است که هنگام عیب یابی مشکلات مداوم بسیار کاربردی خواهد بود . زمانی که شما به حالت Safe Mode بوت میکنید , گوشی شما ریبوت میشود . با این تفاوت که نرم افزار ها و بازی های شخص ثالث ( برنامه های نصب شده توسط شما ) و یک سری از نرم افزار های غیر ضروری در این محیط بارگذاری نخواهند شد ! در نتیجه شما میتوانید به راحتی پی به مشکل گوشی خود ببرید و آن را ریشه یابی کنید ! ممکن است شما اخیرا برنامه یا بازی را نصب کرده باشید که اصطلاحا با گوشی شما Conflict ( تضاد ) داشته باشد و بعد از نصب آن گوشی شما دچار این افت سرعت و هنگ کردن به همراه ارورهای متعدد شده باشد ! بعد از رفتن به محیط Safe Mode , مشاهده میکنید که کندی سرعت در کار کردن با گوشی , هنگ کردن و ارورها , برطرف شده است ! در نتیجه میتوانید به محیط اصلی ( عادی ) گوشی خود بوت کنید و برنامه های نصب شده اخیر خود را پاک کنید .

موبولوژی

چگونه Safe Mode را در اندروید فعال کنیم ؟ چگونه میتوانیم گوشی خود را به حالت Safe Mode ببریم ؟ آموزش رفتن به حالت Safe Mode در اندروید چگونه است ؟

این بستگی به این دارد که گوشی اندرویدی شما چه برند و چه مارکی باشد !! رفتن به Safe Mode در اندروید در همه گوشی ها یکسان نیست اما با این حال ما سعی کردیم 2 روش را برای رفتن به محیط Safe Mode به شما عزیزان معرفی کنیم که در اکثریت گوشی های اندرویدی یکسان میباشد .

آموزش ورود به Safe Mode در اندروید :

موبولوژی

روش اول :

این روش بر روی اکثر گوشی های اندرویدی از جمله : Sony , HTC , LG , Motorola و Huawei و همچنین گوشی های سری Nexus با اندروید خالص , کار خواهد کرد !

برای رفتن به حالت Safe Mode در اندروید مراحل زیر را انجام دهید :

1. ابتدا دکمه پاور گوشی خود را نگه دارید تا منوی Pop Up مخصوص باز شود . ( مانند زمانی که میخواهید گوشی خود را خاموش کنید ! ) :

2. بعد از باز شدن این پنجره Pop Up , دست خود را بر روی گزینه ” Power Off ” نگه دارید :

3. اکنون مشاهده میکنید که پنجره Pop Up دیگری با عنوان ” Reboot to Safe Mode ” باز میشود که از شما میپرسد “ آیا مطمئن هستید که میخواهید به Safe Mode بروید … ” . شما باید گزینه ” Ok ” را بزنید تا گوشی شما به Safe Mode بوت شود :

4. بعد از انتخاب گزینه Ok گوشی خاموش و مجددا راه اندازی میشود ! اما اینبار به محیط Safe Mode میرود . بعد از بالا آمدن گوشی مشاهده میکنید که یک واترماک در گوشه صفحه نمایش با عنوان ” Safe Mode ” وجود دارد که نشان دهنده این است که گوشی شما در حالت Safe Mode میباشد :

همانطور که در تصویر بالا مشاهده میکنید فقط نرم افزارهای اصلی رام , فعال هستند و نرم افزار های نصب شده توسط ما , غیر فعال میباشند !

موبولوژی

روش دوم :

این روش نیز در گوشی های HTC , LG , Samsung و همچنین گوشی های Nikoa X کار خواهد کرد .

برای رفتن به محیط Safe Mode در اندروید مراحل زیر را انجام دهید :

1. گوشی خود را خاموش کنید و صبر کنید تا کاملا خاموش شود .
2. اکنون دکمه پاور را نگه دارید تا گوشی شما روشن شود و بعد از نمایش آرم ( لوگوی ) شرکت گوشی , بلافاصله دکمه ” Volume Down ( دکمه کم کردن صدا ) ” را نگه دارید تا وارد محیط Safe Mode شود .

نکته : در بعضی از گوشی های قدیمی اندرویدی این روش کمی متفاوت تر میباشد ! در گوشی های قدیمی ترکیب گرفتن دکمه ها کمی فرق میکند !!

مثلا در بعضی از مدل های گوشی های Motorola : باید هردو دکمه Volume یعنی ” کم و زیاد کردن صدا ” را با همدیگر نگه دارید , در حالیکه دکمه Power را میفشارید تا گوشی بوت شود .

یا در بعضی از مدل های قدیمی گوشی های Samsung : شما باید در حالیکه گوشی در حال بوت شدن است بر روی دکمه ” Menu ” خازنی گوشی خود , ضربه بزنید .

چگونه گوشی را از حالت Safe Mode به حالت عادی ببریم ؟

موبولوژی

این کار بسیار ساده میباشد ! کافیست گوشی خود را خاموش کنید و بعد , گوشی را به طور عادی روشن کنید ! در آن صورت به محیط عادی گوشی بوت خواهید شد .

مقایسه میزان مصرفی RAM گوشی در حالت عادی و Safe Mode :

موبولوژی

ما قبل از رفتن به حالت Safe Mode از میزان رم اشغالی گوشی , اسکرین شات تهیه کردیم و این در حالی بود که کلی برنامه و بازی بر روی گوشی نصب بود !

همچنین بعد از رفتن به Safe Mode نیز از میزان رم اشغالی گوشی , اسکرین شات تهیه کردیم که میتوانید آنها را در زیر مشاهده کنید :

میزان RAM اشغال شده در محیط عادی ( قبل از رفتن به Safe Mode ) :

میزان RAM اشغالی در محیط Safe Mode ( بعد از رفتن به Safe Mode ) :

تحلیل کوتاه : همانطور که مشاهده میکنید , میزان RAM اشغال شده قبل از ورود به Safe Mode بسیار بیشتر از زمانی میباشد که در محیط Safe Mode است .

در محیط عادی ( قبل از ورود به Safe Mode ) میزان فضای خالی RAM معادل 622 مگابایت میباشد ولی در محیط Safe Mode به دلیل اجرا نشدن نرم افزار های شخص ثالث و غیر ضروری میزان فضای خالی رم معادل 1.1 گیگابایت میباشد !

با توجه به این دو عکس در میابیم که یکی از دلایل عمده افت سرعت در گوشی ها و تبلت ها نصب بیش از حد نرم افزار و بازی است ! در حالیکه اگر شما نرم افزار های مهم و ضروری را در دستگاه اندرویدی خود نصب کنید هیچ وقت دچار مشکلاتی از قبیل : هنگ کردن و کندی سرعت مواجه نخواهید شد .

آموزش حذف ویروس از موبایل یا تبلت‌های اندرویدی

متاسفانه دستگاه‌های هوشمند اندرویدی هم می‌توانند به ویروس، بدافزار و ابزارهای مخرب این چنینی آلوده شوند. این بدافزارها و ویروس‌ها می‌توانند رویکردهای مختلفی داشته و به شکل‌های خاصی در عملکرد دستگاه اختلال ایجاد کنند. به عنوان مثال یک ویروس یا بدافزار معمولی می‌تواند با اجرا شدن اتوماتیک در پس زمینه دستگاه میزان مصرف انرژی باتری آن را افزایش دهد. ویروس‌ها و بدافزارهای اندرویدی با اهداف بزرگ‌تری نیز طراحی می‌شوند که در ادامه توضیحات بیشتری در رابطه با آن‌ها ارائه خواهیم کرد. با موبایل کمک همراه باشید.
به طور کلی ویروس‌ها و بدافزارهای اندرویدی از طریق نصب اپلیکیشن‌ها وارد دستگاه می‌شوند. برخلاف تصور اغلب کاربران، ویروسی شدن یک دستگاه اندرویدی می‌تواند پیامدهای جبران نا‌پذیری را به همراه داشته باشد. متاسفانه با گسترش کارایی‌های سیستم عامل اندروید، بسیاری از افراد سودجو و هکرها سعی داشته‌اند که این محصولات را مورد هدف قرار دهند. به عنوان مثال تا چند سال پیش کمتر کسی با استفاده از گوشی یا تبلت اندرویدی خود به خرید آنلاین می‌پرداخت، اما هم اکنون در هر 24 ساعت تعداد بسیار زیادی خرید اینترنتی با استفاده از این محصولات انجام می‌شود. بنابراین جای تعجبی وجود ندارد که هکرها و افراد سودجو به جای تمرکز بر روی سیستم عامل ویندوز به سمت سیستم عامل اندروید گرایش پیدا کرده‌ باشند.

یکی از ویروس‌هایی که چندی پیش در بسیاری از دستگاه‌های اندرویدی نفوذ کرد، ویروس “Gunpoder” بود. این ویروس از طریق یک شبیه‌سازی بازی‌های نینتندو وارد دستگاه‌های اندرویدی شده بود. این ویروس به اطلاعات پرداخت دستگاه‌های اندرویدی دسترسی پیدا می‌کرد، اما خوشبختانه خیلی زود منحل شد. ویروس Mazar هم یکی از تازه‌ترین ویروس‌هایی محسوب می‌شود که به تازگی در دستگاه‌های اندرویدی مشاهده شده و ظاهرا منبع انتشار آن کشور دانمارک بوده است. به طور کلی هم اکنون ویروس‌ها و بدافزاری مخربی برای سیستم عامل اندروید توسعه داده شده‌اند که باید در قبال آن‌ها آگاهی لازم را داشته باشیم. اما چگونه باید از دستگاه خود در قبال ویروسی شدن محافظت به عمل آوریم؟

چگونه از ویروس شدن دستگاه اندرویدی خود جلوگیری کنیم؟

در مرحله اول باید بدانید که اپلیکیشن‌هایی که از سوی منابع غیررسمی ارائه می‌شوند، می‌توانند مخرب باشند. فروشگاه گوگل پلی (Google Play Store) تنها فروشگاه رسمی اپلیکیشن‌های اندرویدی محسوب می‌شود که تمامی اپلیکیشن‌های ارائه شده در آن باید از فیلترهای خاصی عبور کرده و تایید شوند. بنابراین اگر قصد دانلود و نصب یک اپلیکیشن اندرویدی را دارید، تنها از طریق فروشگاه گوگل پلی این عمل را انجام دهید و از سایر منابع موجود به منظور دانلود و نصب اپلیکیشن‌ها استفاده نکنید.
مسئله دوم مربوط به بررسی دسترسی‌ها یا اصطلاحا “Permissions” اپلیکیشن‌ها می‌شود. پیش از نصب هر اپلیکیشن حتما به دسترسی‌های آن توجه کنید. به عنوان مثال اپلیکیشنی که چراغ فلش LED دستگاهتان را مانند چراغ قوه روشن می‌کند نیازی به دسترسی به لیست مخاطبین دستگاه ندارد. بنابراین همواره لیست دسترسی‌های اپلیکیشن‌ها را پیش از نصب بررسی نمایید و از نصب موارد مشکوک در دستگاهتان جلوگیری به عمل آورید.

استفاده از اپلیکیشن‌های آنتی‌ویروس اندرویدی هم می‌تواند موثر واقع شود. هم اکنون آنتی‌ویروس‌های اندرویدی متعددی موجود هستند که می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. اغلب این آنتی‌ویروس‌ها به طور رایگان در اختیار کاربران قرار داده می‌شوند. آنتی‌ویروس‌هایی نظیر 360 Mobile Security، Avast و Lookout چند نمونه از این آنتی‌ویروس‌ها به شمار می‌روند. اما اگر بنا به هر دلیلی دستگاه اندرویدی شما به ویروس یا بدافزار آلوده شد باید چه کار کنید؟

حذف ویروس در دستگاه‌های اندرویدی

به منظور حذف ویروس در دستگاه‌های هوشمند اندرویدی باید ابتدا وارد وضعیت “سیف مد” یا همان “Safe Mode” شوید. ورود به این بخش سبب می‌شود تا اپلیکیشن‌های سوم شخص نصب شده بر روی دستگاهتان قابل اجرا نباشند. برای آموزش رفتن به این حالت مقاله “آموزش ورود به سیف مد (Safe Mode) در دستگاه‌های اندرویدی” را مطالعه نمایید. بنابراین در این وضعیت اپلیکیشن‌های مخرب حامل ویروس یا بدافزار نیز قدرت اجرا نخواهند داشت. به منظور ورود به وضعیت “سیف مد” در اغلب محصولات اندرویدی باید به منوی خاموش کردن یا “Power Off” دستگاه مراجعه کرده و انگشت خود را بر روی گزینه “Power Off” نگه دارید. در این شرایط گزینه‌ای با عنوان “Safe Mode” در لیست موجود ارائه می‌شود.

گزینه “Safe Mode” را انتخاب کنید تا دستگاهتان ریستارت شده و در وضعیت مذکور اجرا شود دقت داشته باشید که ممکن است در برخی از محصولات اندرویدی ورود به بخش “سیف مد” به شیوه دیگری انجام شود. به منظور کسب اطلاعات دقیق‌تر در رابطه با این موضوع و نحوه ورود به این بخش در دستگاه اندرویدی شما با کارشناسان موبایل کمک تماس حاصل کرده و از آن‌ها راهنمایی بخواهید. هنگامی که دستگاه اندرویدیتان در وضعیت “سیف مد” اجرا می‌شود، عبارت “Safe Mode” در گوشه‌ای از نمایشگر قابل مشاهده خواهد بود.
حال باید وارد بخش تنظیمات یا همان “Settings” دستگاه اندرویدی خود شوید. سپس گزینه “Apps” را انتخاب کرده و به تب با عنوان “Downloaded” مراجعه کنید. در این قسمت لیستی از اپلیکیشن‌های دانلود شده توسط شما نمایان می‌شود. در این لیست به دنبال نام ویروس یا بدافزار خاصی باشید. اگر نمی‌دانید که دستگاهتان به چه ویروسی آلوده شده، در لیست اپلیکیشن‌های موجود به دنبال نام یک اپلیکیشن یا عامل نفوذی عجیب باشید. پس از شناسایی این عامل آن را انتخاب کنید.

حال می‌توانید با استفاده از گزینه “Uninstall” اپلیکیشن یا بدافزار مورد نظر را از دستگاه خود حذف کنید. با حذف اپلیکیشن یا بدافزار مورد نظر دیگر مشکل مربوط به آن برطرف می‌شود و دستگاه اندرویدی شما وضعیت پایداری پیدا می‌کند. ممکن است در برخی از اپلیکیشن‌های آلوده به ویروس یا عامل‌های مخرب، گزینه “Uninstall” غیرفعال باشد. در این شرایط عامل مورد نظر از دسترسی “Administrator” استفاده کرده است. اگر گزینه “Uninstall” عامل مورد نظرتان غیرفعال بود باید به بخش تنظیمات و سپس “Security” دستگاه خود مراجعه کرده و گزینه “Device Administrator” را انتخاب کنید. در این بخش لیستی از اپلیکیشن‌های با دسترسی “Administrator” ارائه شده است. نام عامل مخبر مورد نظرتان هم در این لیست واقع شده است. آن را پیدا کرده و تیک مربوط به آ را غیرفعال کنید.

حال مجددا به لیست اپلیکیشن‌ها و تب “Downloaded” مراجعه کرده و بدافزار یا عامل مورد نظرتان را انتخاب کنید. مشاهده خواهید کرد که گزینه “Uninstall” قابل استفاده می‌شود. این گزین را انتخاب کنید تا اپلیکیشن مخرب مورد نظر از حافظه دستگاه حذف شود. حال گوشی هوشمند یا تبلت اندروید خود را ریستارت کنید و حتما یک اپلیکیشن آنتی‌ویروس کارآمد را بر روی دستگاه نصب نمایید. دقت داشته باشید که فکتوری ریست (Factory Reset) محصولات اندرویدی هم منجر به از بین رفتن ویروس‌ها و بدافزارهای موجود در آن می‌شود. بنابراین این گزینه را هم به عنوان آخرین گزینه موجود در نظر داشته باشید.

آموزش بررسی برنامه‌های اندروید برای یافتن ویروس

بعضی برنامه‌ها با وجود اینکه خودمان آن‌ها را نصب می‌کنیم، دارای ویروس هستند. پس بهتر است جهت امنیت یک برنامه آنتی ویروس برای اسکن برنامه‌ها جهت اطمینان از ویروسی نبودن آن‌ها روی موبایل یا تبلت اندروید نصب کرد.

برنامه‌های آنتی ویروس بسیار زیادی برای اندروید در فروشگاه‌های نرم‌افزاری مثل گوگل پلی یافت می‌شود که آنتی ویروس پیشنهادی ما Lookout Security است. این آنتی ویروس را دانلود و روی موبایل اندروید خود نصب کنید. برای دانلود برنامه Lookout Security می‌توانید از انتهای همین مطلب و از باکس دانلود، اقدام به دانلود نمایید.

پس از راه‌اندازی اولیه، خود برنامه به طور خودکار تمام برنامه‌های موجود روی موبایل یا تبلت اندروید شما را اسکن خواهد کرد تا از عدم وجود ویروس اطمینان پیدا کند. برنامه‌هایی که از این پس نصب خواهید کرد نیز در هنگام نصب توسط این آنتی ویروس بررسی خواهند شد. همچنین هر چند وقت یک بار می‌توانید جهت احتیاط برنامه را اجرا کرده و به طور دستی دستور اسکن برنامه‌ها را بدهید.

اولین ربات آنتی ویروس مخصوص تلگرام

کمپانی روسی دکتر وب، برای اولین بار در دنیا ربات آنتی ویروس مخصوص تلگرام عرضه کرد. با استفاده از این ربات، کاربران تلگرام می توانند فایل ها و لینک های دریافتی از طریق تلگرام را بررسی کرده و در صورت وجود هر گونه تهدید، هشداری در این زمینه دریافت کنند.
با استفاده از این ربات می توان در هنگام مواجه شدن با یک فایل مشکوک و هدایت آن به ربات دکتر وب از آلوده بودن یا نبودن آن اطمینان حاصل کرد. بدین وسیله دیگر نگرانی در مورد آلوده شدن به یک تروجان سارق و یا حتی باج افزار به حداقل خواهد رسید.

برای استفاده از این امکان رایگان دکتر وب کافی است که بر روی لینک تلگرامی این ربات در تلگرام کلیک کرده و موارد مشکوک خود را جهت اسکن به آن بفرسیتد.

لینک تلگرامی ربات آنتی ویروس دکتر وب

http://www.telegram.me/drwebbot

 

این ربات با استفاده از سیستم ابری دکتر وب فایل را چک کرده و در صورت آلوده بودن به شما اعلام خواهد کرد. از نکات قابل توجه این ربات پشتیبانی چند زبانه می باشد که زبان فارسی نیز بخشی از آن می باشد.این ربات بر روی هر سیستم که تلگرام نصب می باشد کار خواهد کرد.

با 10 گوشی موبایل عجیب تاریخ آشنا شوید

هر چند که طراحی گوشی‌های موبایلِ شرکت‌های مختلف تا حد زیادی به هم نزدیک شده، اما 

در این میان محصولاتی بوده‌اند که با هدف شکستن این شباهت‌ها، قصد ایجاد یک انقلاب را

 داشته‌اند. انقلاب‌هایی که با شکست رو به رو شده‌اند تا این گوشی‌ها به عنوان عجیب‌ترین

 گوشی‌های موبایل شناخته شوند.

گوشی‌های هوشمند این روزها رفیق گرمابه و گلستان همه‌ی ما شده‌اند. زمانی که پرچم‌داران جدید معرفی می‌شوند، همه ما دوست داریم یکی از آن‌ها را داشته باشیم. شاید بسیاری از ما به خاطر نیاوریم که چند سال پیش چگونه با گوشی‌های غیر لمسی سر می‌کردیم، یا شاید صفحات کوچک 3 تا 4 اینچی امروز برای بسیاری از ما غریب باشد. اگر با قلم استایلوس سری نوت کار کرده باشید، احتمالا دیگر نمی‌توانید گوشی‌های بدون قلم را تحمل کنید و دوربین‌های دوگانه احتمالا شما را به خود معتاد خواهند کرد. با این حال چه در گذشته و چه امروز گوشی‌های عجیب و غریبی نیز تولید می‌شوند که احتمالا بسیاری از ما را متعجب می‌کنند. در این مطلب قصد داریم مروری داشته باشیم بر 10 گوشی عجیب و غریب تاریخ. با جی‌اس‌ام همراه باشید.

به نظر می‌رسد کسی که در شرکت نوکیا وظیفه‌ی تایید نهایی طراحی گوشی‌ها را بر عهده داشته، هنگام تایید طراحی گوشی N-Gage توسط جادوگری جادو شده و از به زبان آوردن کلمه «نه» عاجز بوده است. طراح این گوشی متوجه نبوده که افراد دوست ندارند گوشی‌شان شبیه یک کنسول بازی دستی باشد و دست به طراحی این چنینی زده است.

به نظر می‌رسد سال 2003 سال شکوفایی خلاقیت طراحان نوکیا بوده است. این شرکت فنلاندی در این سال علاوه بر N-Gage گوشی مربعی نوکیا 7600 را نیز روانه بازار کرد که از نظر شکل و شمایل بیشتر شبیه دماسنج‌های دیجیتال دهه 80 میلادی بود! انگار طراح می‌خواسته محصولی طراحی کند که وقتی در جیبتان می‌گذارید هیچ کس به ذهنش خطور هم نکند که در جیبتان یک تلفن همراه قرار دارد!

یکی دیگر از عجیب‌ترین طراحی‌های گوشی‌های موبایل که چندان هم قدیمی نیست، متعلق به شرکت بلک بری و گوشی Blackberry Passport است. این گوشی که در سال 2014 عرضه شد صفحه نمایش 4.5 اینچی مربعی شکل و صفحه کلید حساس به فشار داشت که شکل و شمایلی عجیب به آن بخشیده بود. تصویری که در زیر مشاهده می‌کنید از تبلیغات شرکت بلک‌ بری برای این گوشی بود که عنوان می‌کرد با بلک بری پاسپورت زاویه دید گسترده‌تری در تلفن همراه خود خواهید داشت، هر چند به این نکته توجه نشده بود که شاید در دست گرفتن این گوشی چندان راحت نباشد. ضمن اینکه بعید است به راحتی از جیب در بیاید!

احتمالا آخرین گوشی مربعی که در تاریخ صنعت تلفن همراه ساخته شده، Motorola Flipout باشد. گوشی موبایلی که سال 2010 به بازار عرضه شد و البته به کاربر حس یک گوشی موبایل را القا نمی‌کرد. یک گوشی مربعی که با چرخاندنش می‌توانستید به صفحه کلید فیزیکی‌اش دسترسی پیدا کنید. گرچه شاید در ابتدا این ایده جالب به نظر برسد، اما احتمالا بعد از چند روز کار کردن با این گوشی با تمام وجود آرزو می‌کردید که ای کاش گوشی دیگری خریده بودید.

بی‌شک گوشی‌های کشویی و تاشو در تاریخ گوشی‌های موبایل جایگاه قابل توجهی دارند، اما در پاره‌ای از مواقع طراحان روی به طراحی‌های عجیب و غریبی آورده‌اند که به دل هیچ کس نمی‌نشیند. یکی از این طراحی‌ها به گوشی Sidekick تعلق دارد. در این گوشی بر خلاف سایر گوشی‌ها با زدن دکمه‌ای صفحه نمایش مسیری نیم‌دایره را طی کرده و به بالای صفحه کلید منتقل می‌شد.

شاید برایتان عجیب باشد که یک رستوران زنجیره‌ای دست به تولید یک گوشی هوشمند بزند، اما این اتفاق رخ داده و مدت زیادی هم از آن نگذشته است! KFC رستوران زنجیره‌ای آمریکایی 30 سال پیش اولین شعبه خود را در چین افتتاح کرد و از آن زمان در این کشور آنقدر محبوبیت یافت که تبدیل به محبوب‌ترین رستوران زنجیره‌ای خارجی در چین شد. امسال و در جشن سی سالگی ورود KFC به چین این شرکت با همکاری هوآوی یک گوشی هوشمند ویژه به رنگ قرمز و با ویژگی‌های نرم‌افزاری مخصوص و با تصویری از کلنل ساندرز در قاب پشتی، وارد بازار چین کرد. البته این گوشی در تعداد محدود 5000 دستگاه به بازار عرضه شد.

افراد زیادی در سطح جهان هستند که علاقه‌ای به خوردن گوشت ندارند و حتی لباس‌های چرم نمی‌پوشند، زیرا معتقدند در تولید این محصولات به حیوانات ظلم می‌شود. این افراد احتمالا از محصول 8000 دلاری شرکت Vertu متنفر خواهند شد. Signature Touch محصولی است که با قاب چرم به فروش می‌رسد که البته قاب‌های چرم این محصول تنوع فراوانی دارد، از قاب چرم خالص گوساله گرفته تا چرم تمساح!

اگر قیمت 8 هزار دلاری گوشی ورتو هوش از سرتان برده، بهتر است کنترلتان را حفظ کنید، چون گوشی بعدی دو برابر گوشی‌های چرمی ورتو قیمت دارد! گوشی Solarin که محصولی از شرکت Sirin Labs است و مانور فوق‌العاده‌ای روی جنبه‌ی امنیتی آن شده، قیمت احمقانه‌ای دارد: 16 هزار دلار!

گوشی عجیب و غریب دیگری که اکنون با قیمتی حدود 25 دلار می‌توان آن را از فروشگاه آمازون سفارش داد، گوشی‌ بلوتوثی است. این گوشی مانند یک هدست بلوتوث طراحی شده که می‌توان در آن یک سیم‌کارت قرار داد و با صفحه‌کلید روی آن شماره‌گیری کرد. فقط باید توجه کنید که وقتی این گوشی را به گوش خود وصل می‌کنید قیافه‌ی احمقانه‌ای پیدا می‌کنید؛ شبیه لباسی که هنوز تگ قیمتش کنده نشده است.

اما آخرین گوشی عجیب این لیست محصولی از شرکت معتبر دوربین‌سازی RED است. این گوشی که تنها چند ماه از معرفی آن می‌گذرد قیمت عجیب 1200 دلاری دارد که باعث می‌شود قیمت آیفون 10 در مقابل آن پیش پا افتاده به نظر برسد. معلوم نیست شرکت RED با معرفی این گوشی چه طیفی از جامعه خریداران را هدف گرفته است. ضمن اینکه به جز صفحه نمایش 5.7 اینچی و ماژولار بودن، اطلاعات دیگری از آن منتشر نشده است. این گوشی به گفته‌ شرکت RED سال آینده به بازار عرضه می‌شود.

استاندارد ضدآب IP67 یا IPXX دقیقاً به چه معناست؟

گوشی‌های هوشمند در کنار قیمتی که دارند، اطلاعات کاربران را نیز با خود حمل می‌کنند، این امر باعث شده است تا نگه‌داری از آنها اهمیت بیشتری پیدا کند، از طرف دیگر تمامی تولید‌ کننده‌های گوشی‌های هوشمند نیز برای محصولات خود استانداردهای مقاومتی را اعمال می‌کنند که به این استانداردها به اختصار IP می‌گوییم، این استانداردها به لحاظ مقاومت گوشی یا تجهیزات الکترونیک با IP‌های متفاوت شناخته می‌شوند. به همین منظور در این متن نگاهی به استانداردهای مقاومتی گوشی‌های همراه هوشمند خواهیم داشت.

عبارت IP که در استانداردهای تجهیزات الکترونیک به کار می‌رود به معنای میزان مقاومت این تجهیزات است. استانداردهای مقاومتی بی دلیل به تجهیزات الکترونیک داده نمی‌شود و برای دریافت استاندارد، این محصولات باید از آزمایش‌های سخت مقاومتی سربلند بیرون آیند.

از آنجایی که میزان مقاومت تجهیزات الکترونیک با یکدیگر متفاوت است،‌استاندارد IP اختصاص داده شده نیز متفاوت خواهد بود، این تفاوت را با شماره‌هایی در کنار عبارت IP می‌توان تشخیص داد.

در اینجا بد نیست نگاهی بیاندازیم به نحوه خواندن استاندارد مقاومت IPXX

در کنار عبارت IP شاهد دو عدد هستیم. عدد اول از سمت چپ بیانگر میزان مقاومت بدنه دستگاه الکترونیک است و عدد دوم به معنای میزان مقاومت دستگاه الکترونیک در برابر آب می‌باشد. ناگفته پیداست که هر اندازه این اعداد بزرگ‌تر باشند، میزان مقاومت دستگاه الکترونیک نیز بیشتر خواهد بود.

لازم به ذکر است که منظور از مقاومت در اینجا تنها مقاومت در برابر آب نیست و پارامترهای دیگری نظیر توان تحمل فشار آب و سایر فاکتورهای مقاومتی نیز در اختصاص این استاندارد تاثیر دارد. از طرف دیگر این نکته را نیز در نظر داشته باشید که این استاندارد توسط اتحادیه جهانی تجهیزات دیجیتال به دستگاه‌های الکترونیک اعطا می‌شود و شرکت‌ها نمی‌توانند برای محصولات خود استاندارد صادر کنند. با این حساب بد نیست نگاهی به مقدار اولین عدد حاضر در استاندارد مقاومت IP در تجهیزات الکترونیک و گوشی‌های هوشمند داشته باشیم:

معنای اولین عدد از سمت چپ در استاندارد مقاومتی IP:

• عدد صفر به معنای مقاوم نبودن گوشی است. (گاهی اوقات به جای صفر عبارت X هم استفاده می‌شود.)
• عدد یک بیانگر مقاومت در برابر اشیا سخت تا میزان ۵۰ mm³ است.
• عدد دو بیانگر مقاومت در برابر اشیا سخت تا میزان ۱۲ 12 mm³ است.
• عدد سه بیانگر مقاومت در برابر اشیا سخت تا میزان ۲.۵ mm³ است.
• عدد چهار بیانگر مقاومت در برابر اشیا سخت تا میزان ۱ mm³ است.
• عدد پنج بیانگر مقاومت نسبی در برابر گرد و خاک است.
• عدد شش بیانگر مقاومت کامل در برابر گرد و خاک است.

معنای دومین عدد از سمت چپ در استاندارد مقاومتی IP:

• عدد صفر به معنای مقاوم نبودن گوشی است.
• عدد یک به معنای مقاومت گوشی در برابر ریختن قطره‌های آب است.
• عدد دو به معنای مقاومت در برابر ریختن قطر‌ه‌های آب در زاویه عمودی ۱۵ درجه است.
• عدد سه به معنای مقاومت در برابر ریختن قطره‌های آب در زاویه عمودی تا ۶۰ درجه است.
• عدد چهار به معنای مقاومت در برابر ریختن آب از هر زاویه‌ای است.
• عدد پنج به معنای مقاومت در برابر ریختن آب زیاد از هر زاویه‌ای است.
• عدد شش به معنای مقاومت در برابر ریختن و نفوذ آب تاحدودی به درون قاب گوشی است.
• عدد هفت به معنای مقاومت در برابر فرو بردن گوشی در زیر آب به میزان ۱۵ سانتی‌متر تا یک متر است.
• عدد هشت به معنای مقاومت کامل در برابر فرو بردن گوشی در زیر آب و تحمل فشار آب است.

در این جا ذکر این نکته نیز لازم است که میزان مقاومت گوشی در زیر آب، رابطه مستقیمی با فشار آب وارده بر گوشی دارد. برای نمونه تفاوت زیادی میان ریختن آب بسیار زیاد و با فشار بر روی گوشی با افتادن گوشی در جوی آب وجود دارد.

به این نکته هم توجه کنید که حتی اگر گوشی دارای بالاترین استاندارد در برابر گرد و خاک هم باشد باز هم به این معنا نیست که همان گوشی باید مقاومت خوبی هم در برابر آب داشته باشد.

چه گوشی‌هایی در برابر آب مقاوم هستند؟

اکنون که با استانداردهای مقاومتی موجود در گوشی‌های هوشمند‌ آشنا شدید، بد نیست نگاهی به فهرست گوشی‌های هوشمند دارای این استانداردها هم داشته باشیم. در این زمینه برای نمونه می‌توان به گلکسی S5 سامسونگ اشاره کرد که استاندارد IP67 را داراست، از طرف دیگر اکسپریا زد ۲ سونی هم افتخار داشتن استاندارد IP58 را یدک می‌کشد. همان‌‌گونه که اشاره شد استانداردهای حاضر در این دو گوشی تفاوت‌های زیادی با هم دارند، گلکسی S5 کاملا در برابر گرد و خاک مقاوم است اما اکسپریا زد ۲ را با اطمینان خاطر می‌توان برای مدت طولانی در زیر آب نگه داشت.

اینجاست که در حین خرید پیشنهاد می‌شود حتما به استاندارد به کار رفته برای مقاومت گوشی توجه کنید. گوشی‌های زیادی در بازار یافت نمی‌شود که در برابر گرد و غبار و نفوذ آب، کاملا مقاوم باشند و در بین شرکت‌های تولید کننده گوشی‌های همراه هوشمند، تنها سونی است که تمایل زیادی به رعایت استانداردهای مقاومتی در سطح بالا در گوشی‌های هوشمند تراز اول خود دارد.

از طرف دیگر سامسونگ گوشی‌های تراز اولی در بازار دارد که از هیچ کدام از این استانداردها بهره نمی‌گیرند، گلکسی نوت ۴ و گلکسی S6 را می‌توان در این دسته قرار داد.

به هر ترتیب اگر قصد خرید گوشی هوشمندی را دارید و مقاومت این گوشی در برابر آب و گرد و خاک برای شما مهم است، برای راحتی شما در پایین لیستی از گوشی‌های هوشمند اخیر دارای استانداردهای مقاومتی را گرد آورده‌ایم:

• اکسپریا زد سونی با استاندارد IP57
• اکسپریا زد ۱ سونی با استاندارد IP58
• اکسپریا زد ۲ سونی با استاندارد IP58
• اکسپریا زد ۳ سونی با استاندارد IP68
• اکسپریا زد ۳ سونی با استاندارد IP68
• اکسپریا زد ۵ و زد ۵ کامپکت سونی با استاندارد IP68
• اکسپریا ایکس پرفورمنس با استاندارد IP68
• اکسپریا ایکس زد سونی با استاندارد IP68
• گلکسی S4 اکتیو سامسونگ با استاندارد IP67
• گلکسی S5 سامسونگ با استاندارد IP67
• گلکسی S5 اکتیو سامسونگ با استاندارد IP67
• گلکسی S5 مینی سامسونگ با استاندارد IP67
• گلکسی S7 و S7 اِج سامسونگ با استاندارد IP68
• گلکسی ایکس کاوِر ۳ سامسونگ با استاندارد IP67
• گوشی Quechua Phone 5 با استاندارد IP54
• آیفون ۷ و آیفون ۷ پلاس با استاندارد IP67