نحوه مخفی کردن فایل ها در عکس

مخفی کردن فایل ها در عکس چگونه ممکن است؟

احتمالا در نگاه اول عجیب به نظر برسد، اما مخفی کردن فایل ها در عکس کاملا ممکن است و در این صورت تمام چیزی که کاربران می بینند فقط خود عکس است. پس از انجام این کار هیچ نشانه ای از فایل های مخفی وجود نداشته و افراد حتی نمی دانند چیزی در عکس های شما پنهان است. با این حال، تنها چیزی که ممکن است مشکوک باشد، حجم عکس می باشد و اگر کسی به سایز عکس شما نگاه کند، ممکن است در صورت آگاهی متوجه ماجرا شود.

استفاده از CMD برای انجام این کار

اگر شما کاربر ویندوز باشید، به راحتی می توانید از از یک دستور در Command Prompt یا CMD برای مخفی کردن فایل های خود در یک تصویر استفاده کنید. این دستور فایل هایی که می خواهید مخفی کنید را با تصویری که انتخاب می کنید در یک فایل تصویری ترکیب می کند.

زمانی که این فایل تصویری را باز می کنید، به عنوان یک عکس معمولی ظاهر شده و هیچ نشانه ای از فایل های پنهان شده شما در آن نیست.

برای انجام این کار ابتدا یک عکس JPG را روی صفحه دسکتاپ خود انتقال دهید. سپس تمام فایل هایی که می خواهید مخفی کنید را فشرده و زیپ کنید. برای انجام این کار، روی فایل های خود کلیک راست کرده و سپس روی Send to کلیک کنید و Compressed (zipped) folder را انتخاب کنید.

بعد از فشرده کردن فایل های خود، فایل فشرده (zip) را نیز به دسکتاپ منتقل کنید.

در ادامه کار نیاز است که برنامه کامند لاین یا cmd را از باکس جستجوی ویندوز با سرچ کردن Command Prompt یا cmd اجرا کنید. (همچنین می توانید با فشردن کلیدهای ترکیبی Win+R ابتدا محیط Run را اجرا کرده و cmd را در آن وارد کنید و سپس ok کنید)

پس از اجرا شدن cmd، دستور زیر را برای تغییر مسیر به دسکتاپ وارد کنید.

cd desktop

حالا دستور زیر را برای مخفی کردن فایل ها در عکس jpg وارد کنید.

copy /b source-image.jpg + your-archive.zip target-image-file.jpg

در اینجا معنای هر بخش از دستور آمده است:

• source-image.jpg: این تصویری است که از قبل روی رایانه شخصی خود دارید و می خواهید فایل های خود را در آن پنهان کنید.
• your-archive.zip: این فایل ZIP حاوی فایل هایی است که می خواهید پنهان کنید.
• target-image-file.jpg: این فایل به دست آمده حاوی تصویر و آرشیو ZIP شما خواهد بود.

پس از اجرای دستور فوق، یک فایل تصویری جدید JPG (به نام target-image-file یا هر اسمی که خودتان قبل تر در خط فرمان انتخاب کرده اید) روی دسکتاپ شما ظاهر می شود. این فایل جدید شامل فایل هایی است که داخل عکس پنهان کرده اید. همانطور که در تصویر زیر می بینید، حجم عکس 71 مگابایت شده است که ممکن است برای برای برخی افراد مشکوک به نظر برسد.

باز کردن فایل های پنهان شده در عکس

برای آشکار کردن فایل های مخفی شده در عکس دیگر نیازی به استفاده از Command Prompt نیست و کافی است تا روی تصویر JPG راست کلیک کنید، Open with را انتخاب کرده و WinRAR archiver را انتخاب کنید.

راه دیگر برای نمایش فایل های مخفی شده در عکس، تغییر پسوند تصویر JPG است. برای انجام این کار، روی عکس خود کلیک راست کرده، Rename را انتخاب کنید و پسوند فایل عکس را به ZIP تغییر دهید.

اتصال همزمان چند کاربر به سروراز طریق ریموت دسکتاپ

در نسخه های بعد از ویندوز 2003 از سیستم عامل ویندوز، پس از فعالسازی دسترسی ریموت دسکتاپ ، امکان اتصال به ریموت دسکتاپ بصورت پیشفرض فقط برای یک کاربر در لحظه ایجاد می شود.
برای از میان برداشتن این محدودیت و امکان دسترسی همزمان چند کاربر به ریموت دسکتاپ یک سرور گام های زیر را طی کنید:
1.ابتدا به سیستم عامل سرور مورد نظر ورود کنید.
2. در منوی start در بخش run عبارت "gpedit.msc" را تایپ و جستجو کنید.


3. در پنجره باز شده مسیر زیر ا طی کنید:
Computer Configuration > Administrative Templates > Windows Components > Remote Desktop Services > Remote Desktop Session Host > Connections
4. با دوبار کلیک روی عبارتRestrict Remote Desktop Services user to a single Remote Desktop Services session پنجره تنظیمات مربوطه نمایش داده می‌شود.وضعیت آن را در حالت "disable" قرار دهید.
5.روی عبارت "Limit number of connections" دوبار کلیک نمایید و تنظیمات آن را روی وضعیت "enable" قرار دهید.در فیلد مشخص شده تعداد کانکشن های مجاز همزمان را مشخص کنید.

نکته: برای لغو اتصال همزمان چند کاربر در گام 4 وضعیت را در حالت "enable" قرار دهید.

مشکلات مهم ویندوز ۱۱ و روش حل آن ها

ویندوز ۱۱ سیستم عاملی است که تاکنون سر و صدای زیادی به پا کرده است. این سیستم عامل مورد نقدهای مثبت و منفی افراد زیادی قرار گرفته است. از طرفی افرادی هم هستند که تمایل به ادامه استفاده از ویندوز ۱۰ را دارند و تصمیمی به مهاجرت به ویندوز ۱۱ در آنها دیده نمی شود. 

اگر شما تصمیم داشته باشید به سمت این سیستم عامل جدید حرکت کنید احتمالا مشکلات و باگ هایی شما را اذیت خواهد کرد. به عنوان مثال می توان به نوار وظیفه ناقص این سیستم عامل اشاره کرد. در ادامه این مقاله چند مورد از بدترین ویژگی های ویندوز ۱۱ و راه حل های بهبود و حل آنها را خواهید دید.

۱. اکسپلورر ویژگی های پیشرفته خود را مخفی کرده است

اگر تاکنون از نوار اکسپلورر استفاده می کردید این ویژگی برای شما بد است. مایکروسافت در ویندوز ۱۱ به این ویژگی توجه نکرده و گزینه های موجود در این نوار را حذف کرده است. متاسفانه دیگر در فایل اکسپلورر ویندوز ۱۱ دیگر خبری از نوار نیست. گزینه هایی که قبلا در اینجا بودند اکنون به جای دیگری منتقل شده اند که دستیابی به آنها به مراتب سختتر شده است.

به عنوان مثال در ویندوز ۱۰ می توانید با کلیک کرد بر روی تب View گزینه های زیادی را در نوار فایل اکسپلورر ببینید. اما در ویندوز ۱۱ به این راحتی نیست. به نظر می رسد این مورد بر تجربه کاربری اثر منفی گذاشته است.

خبر خوش این است که حداقل در‌حال‌حاضر، می‌توانید با تغییر مقدار رجیستری فایل اکسپلورر ویندوز ۱۰ را در ویندوز ۱۱ دریافت کنید. اگر از اپ StartAllBack، جایگزین منو استارت با هزینه ۴٫۹۹ دلار، استفاده کنید می‌توانید نوار مذکور را نیز به‌عنوان گزینه انتخاب کنید.

۲. منوی استارت بیش از حد بزرگ است

توقعی که ما به عنوان کاربران ویندوز از منوی استارت داریم این است که دسترسی سریع و آسانی به برخی از برنامه ها را در اختیار ما قرار دهد. همچنین این منو باید به راحتی باز و بسته شود و در دسترس کاربر باشد. در ویندوز ۱۱ منوی استارت به صورت پیش فرض در وسط صفحه نمایش قرار می گیرد و در مقایسه با ویندوز ۱۰ کارهای و امکانات کمتری را در اختیار ما قرار می دهد. حتی بدتر از همه این ها برای دیدن این منو باید دو بار بر روی کلید آن کلیک کنید.

فردی آمده و اندازه هر دو منو استارت را در صفحه‌نمایش ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ با یکدیگر مقایسه کرده است. در این مقایسه می توان گقت ارتقاع نوار وظیفه تقریبا یکسان است، ابعاد منو استارت ویندوز ۱۱ درحدود ۷۴۰ در ۴۷۰ است و ۱۸ برنامه پین شده و ۴ میان‌بر recommended با فضایی برای ۲ میان‌بر دیگر، یعنی درمجموع ۲۴ آیکون را درون خود جای داده است. این در حالی است که اندازه‌ی منو استارت ویندوز نسل گذشته ۶۴۸ در ۶۳۹ بود و ۳۰ آیکون در آن قرار داشت.
نکته‌ی دیگر اینکه در ویندوز ۱۰، می‌توانید فورا فهرستی از تمام نرم‌افزارهای خود را بر‌‌‌اساس حروف الفبا دراختیار داشته باشید؛ اما در ویندوز ۱۱، برای دستیابی به چنین فهرستی باید دکمه All Apps را بزنید.
این مقایسه را می توانید در تصویر زیر ببینید.

۳. نمی توان اندازه آیکون های تسکبار را تغییر داد

نوار وظیفه در ویندوز ۱۱ تمام گزینه های شخصی سازی و تغییر را از کاربر گرفته است. یکی از این گزینه های ساده و به نظر من کاربردی که ویندوز ۱۱ آن را حذف کرده تغییر اندازه در نوار وظیفه است. این مشکل را می توان با استفاده از ترفندهای رجیستری حل کرد.
یعنی می توانید برای نوار وظیفه خود اندازه هایی مثل کوچک،‌ متوسط و یا بزرگ انتخاب کنید. هر چند این تغییرات زیاد نیستند اما از هیچی بهتر است.
دو گزینه دیگر برای رفع این مشکل وجود دارد که استفاده از برنامه های پولی StartAllBack یا Start11 برای ایجاد چنین تغییراتی بر روی نوار وظیفه است.

۴. ویجت آب و هوا در نوار وظیفه قرار ندارد

در ویندوز ۱۰ گزینه ای برای نمایش آب و هوا منطقه شما در سمت  چپ کنترل ساعت و صدا وجود دارد. می دانیم همه کاربران به این ویجت علاقه ای ندارند و از آن استفاده نمی کنند. برای همین همیشه راهی برای غیر فعال کردن آن وجود دارد. اما برعکس برای برخی کاربران این ویژگی خوب است و از اطلاعات آن استفاده می کنند. به همین دلیل می خواهند این ویژگی را روی سیستم خود داشته باشند.

اما متاسفانه ویندوز ۱۱ این ویجت را حذف کرده است و برای مشاهده این اطلاعات باید وارد پنل ویجت ها شود. حل کردن این مشکل با استفاده از ویجت های Weather Bar و Weather Bug می تواند برای شما آسان باشد. با نصب این دو ویجت می توانید دما را در نوار وظیفه خود مشاهده کنید.

در ضمن برای استفاده از ویجت های بالا فراموش نکنید که وارد بخش تنظیمات نوار وظیفه شوید و تنظیمات آیکون را بر روی گزینه TaskBar overflow قرار دهید.

۵. ویندوز ۱۱ تصاویر زمینه زیبایی ندارد

وجود تصاویر زمینه پیش فرض زیبا در هر سیستم عاملی می تواند زیبایی آن سیستم را چندین برابر کند. متاسفانه ویندوز ۱۱ بر خلاف ویندوز XP از تصاویر زیبا و مراتع سرسبز استفاده نکرده است.
اما این مشکل راه حل ساده ای دارد. یکی از گزینه های عالی برای حل این مشکل Wallpaper Cave است که می توانید تصاویر زمینه زیبا و رایگان را از آن انتخاب کنید.

به طور کلی می توان گفت که این نسخه از ویندوز سیستم عامل جالبی است. اما مشکلات ویندوز ۱۱ گفته شده در بالا و مشکلات زیاد دیگری که وجود دارد می تواند تجربه کاربری ناخوشایندی برای شما به وجود آورد. در بخش نظرات و کامنت ها تجربیات خود را در استفاده از ویندوز ۱۱ با ما به اشتراک بگذارید.

نحوه قطع دسترسی اینترنت برنامه ها در اندروید

اگر برنامه های زیادی در گوشی خود دارید، این برنامه ها ممکن است حتی زمانی که شما از آن ها استفاده نمی کنید، از اینترنت گوشی شما مصرف کنند. برخی از گوشی های اندرویدی روش‌های یکپارچه ای برای غیرفعال کردن کامل اینترنت برنامه‌ها دارند، در حالی که در برخی از آن ها باید از یک برنامه شخص ثالث برای این کار استفاده کنید. در این پست به قطع دسترسی اینترنت برنامه ها در اندروید می پردازیم.

قطع دسترسی توسط اندروید

همانطور که قبلا ذکر شد، همه گوشی های اندرویدی گزینه های زیر را ندارند. از این رو نحوه رسیدن به این تنظیمات در گوشی های مختلف کمی متفاوت است اما به طور کلی شبیه یکدیگر هستند.

به عنوان مثال اگر کاربر شیائومی هستید، می توانید به Settings -> Connection & sharing -> Data Usage بروید.

در اینجا لیست کاملی از برنامه های گوشی را می‌بینید که می توانید نحوه دسترسی به اینترنت آن را مشخص کنید.

قطع دسترسی اینترنت با استفاده از برنامه NetGuard

برای مسدود کردن کامل Wi-Fi و همچنین دسترسی به داده های تلفن همراه، میتوانید از برنامه NetGuard استفاده کنید که یکی از بهترین برنامه ها برای مسدود کردن اینترنت برنامه ها بدون روت کردن گوشی است. این برنامه از اندروید 5.1 و بالاتر پشتیبانی می کند.

به محض باز کردن برنامه، متوجه می شوید که Netguard غیرفعال است. کلید آن را روشن کنید. این یک ویژگی شبیه VPN را فعال می کند که برای فعال یا غیرفعال کردن دسترسی به اینترنت به برنامه های مختلف استفاده می شود.

شما متوجه دو رنگ برای نمادهای شبکه خواهید شد؛ یک رنگ سبز و یک رنگ قرمز که به ترتیب به معنی روشن و خاموش است. تنها کاری که باید انجام دهید این است که روی نمادها در کنار هر برنامه ضربه بزنید تا در صورت نیاز اینترنت روشن و خاموش شود.

رونمایی از پیشرفته‌ترین ربات انسان‌نما / فیلم

یک شرکت انگلیسی یک ربات انسان نما ساخته است که می‌تواند حالات شبیه انسان را به راحتی نشان دهد.

یک شرکت انگلیسی به نام «Engineered Arts» یک ربات انسان نما ساخته است که می‌تواند حالات شبیه انسان را به راحتی نشان دهد. 

این ربات «آمکا» نام دارد و  پیشرفته‌ترین ربات انسان‌نماست که بر روی پلتفرم هوش مصنوعی با پایه ربات انسانی ساخته شده است. این ربات حرکات و حالات واقعی چهره واقعی چهره انسان را دارد. 

بسیاری از بینندگان تعجب خود را از واقعی  و شبیه انسان بودن این دستگاه ابراز کردند؛ یکی از کاربران نیز نوشته است: «می‌دانم که باید از هوش مصنوعی بترسیم، اما این اولین ژینوئیدی است که ناراحت کننده نیست، بلکه فوق‌العاده است».

این شرکت انگلیسی در وب‌سایت خود گفت: «آمکا که به‌طور خاص به عنوان پلتفرمی برای توسعه فناوری‌های رباتیک آینده طراحی شده و پلتفرم ربات انسان‌نمای کاملی برای تعامل انسان و ربات است؛ ضمن اینکه تمرکز ما بر ارائه فناوری‌های نوآورانه است که قابل اعتماد، مدولار و قابل ارتقا هستند و توسعه آنها آسان است».

ویروس جدید که می‌تواند حافظه کارت گرافیک را آلوده کند!

برخی هکرها موفق به ساختن یک ویروس جدید شده‌اند که در حافظه‌های کارت گرافیک مخفی می‌شود و خود را از دید آنتی ویروس‌ها پنهان می‌کند.

این ویروس از فضای حافظه کارت گرافیک برای تکثیر کردن خود درون کامپیوتر استفاده می‌کند. تنها سیستم عامل هدف این ویروس، رابط OpenCL 2.0 است و به هیچ سیستم عامل دیگری به عنوان هدف حمله اشاره نشده.

تا به اینجای کار، هکرها توانسته‌اند حافظه کارت گرافیک‌های UHD 620/630 اینتل، Radeon RX 5700 شرکتAMD  و GeForce GTX 1650 و GeForce GT 740M شرکت انویدیا را به این ویروس آلوده کنند. به نظر نمی‌آید که این حمله مخصوص کارت گرافیک‌های قدیمی باشد و ممکن است کارت گرافیک‌های جدید هم از آن آسیب ببینند.

در سال 2015 میلادی، یک گروه تحقیقاتی شرایطی را شبیه سازی کرد که در آن، یک کیلاگر از درون کارت گرافیک می‌توانست تروجان‌ها را در داخل سیستم عامل ویندوز فعال کند. اما این ویروس جدید، ایده متفاوتی دارد و با آنچه در سال 2015 شبیه سازی شده بود متفاوت است.

سازوکار عملیاتی ویروس جدید چیست؟

در شرایط عادی، اجرای کدهای اضافه روی کارت گرافیک به اجرای یک فرآیند کنترلی روی سیستم میزبان نیاز دارد. سیستم میزبان یک وظیفه جدید به لیست دستورها اضافه می‌کند که توسط کارت گرافیک اجرایی می‌شود. اما منطق کارت گرافیک، پیشگیرانه نیست. این، بدین معناست که وقتی یک وظیفه آغاز می‌شود، کارت گرافیک خود را روی آن قفل می‌کند و تا به پایان رسیدن آن هیچ کار دیگری انجام نمی‌دهد. زمانی که کارت گرافیک به طور همزمان برای رندر و محاسبات استفاده می‌شود، این موضوع می‌تواند مشکل ساز باشد و موجب ایجاد لگ در رابط کاربری می‌شود.

در نتیجه، برای تنظیم رفتار کارت گرافیک، درایور گرافیکی یک زمان توقف اجباری برای کرنل‌های طولانی مدت در نظر می‌گیرد. این زمان توقف برای ویروس‌های کارت گرافیک مشکل ساز است چراکه کدها به طور خودکار پاک می‌شوند و یک منبع باید به طور مداوم، کد ویروس برای پردازشگر تولید کند و با این کار، ویروس به آسانی در حافظه سیستم شناسایی می‌شود. کاری که ویروس باید برای آلوده کردن سیستم میزبان انجام دهد، غیر فعال کردن آن زمان ایست اجباری است.

آموزش حذف پسورد بایوس (BIOS)

حذف پسورد بایوس کامپیوتر

در این آموزش شکستن پسورد BIOS را یاد میگیریم. قبل از شروع کمی در مورد بایوس توضیح بدم. به طور کلی تنظیمات Motherboard در CMOS ذخیره میشود که رمز BIOS هم جزو این تنظیمات می باشد. پس برای ایجاد تغییر در رمز BIOS نیاز دارید تا به CMOS دسترسی داشته باشید.

• ابتدا کامپیوتر که میخواهید رمز BIOS آن را حذف کنید از برق بکشید سپس درب آن را باز کنید تا بتوانید به مادربورد (Motherboard) آن دسترسی داشته باشید.
• پس از باز کردن درب کیس (Case) با مادربورد سیستم رو به رو میشوید. حال به دنبال باتری مادربرد بگردید و آن را به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه در بیاورید. با این عمل کلیه تنظیمات ذخیره شده در CMOS حذف میشود که شامل رمز BIOS سیستم شما هم میباشد.
• در آخر سیستم خود را به برق متصل و آن را روشن کنید تا پیامی مبنی بر تنظیمات BIOS شما اشتباه میباشد را دریافت کنید سپس F1 را برای ورود به سیستم فشار دهید.

یکی دیگر از راه های بایپس یا حالا حذف پسورد بایوس (bios) استفاده از Jumper  نزدیک به باتری است. کافیه مثل تصویر زیر اون دوتا شاخه های روی مادربرد که مشخص کردم رو بهم اتصال بدین. بعدش دیگه هنگام ورود به بایوس نیازی به پسورد نیست و پسورد حذف میشود.

نحوه ریست کردن پسورد لینوکس فراموش شده

همانطور که میدانید در لینوکس کاربران عادی و روت فقط از طریق احراز هویت با پسورد مجاز به دسترسی به خدمات هستند. در صورتی که یک کاربر معمولی پسورد خود را فراموش کند، یک ابرکاربر یا کاربر روت می تواند پسورد کاربر معمولی را مستقیماً از ترمینال بازنشانی کند. با این حال، اگر ابرکاربر (یا کاربر روت) پسورد خود را فراموش کند چه میشود؟ در این مقاله نحوه ریست کردن پسورد لینوکس فراموش شده را به دو روش بررسی میکنیم.

در صورت فراموشی رمز کاربر روت، باید آن را قبل از بوت شدن در صفحه ورود بازیابی کنید. این به هر کاربر مخربی که به هاست لینوکس شما دسترسی فیزیکی دارد اجازه می دهد تا مالکیت کامل سیستم شما را به دست آورد.

بازنشانی پسورد Linux از منوی Grub

اول از همه، برای بازیابی پسورد لینوکس فراموش شده کاربر root، باید هاست لینوکس را مجددا راه اندازی کنید. هنگامی که صفحه GRUB ظاهر شد، به سرعت با فشار دادن کلید فلش رو به پایین و دکمه Enter، گزینه “*Advanced options for GNU/Linux” را انتخاب کنید.

سپس در ادامه کار دکمه e را برای ویرایش دستورات فشار دهید. بعد از وارد شدن به صفحه ویرایش، باید خطی را که با linux شروع می شود را پیدا کرده و حالت آن را از read-only به read-write تغییر دهید.

بدین ترتیب مجوز فقط خواندن یا ro را به نوشتن و خواندن یا rw تغییر میدیم و در ادامه عبارت init=/bin/bash را نیز به آخر آن اضافه میکنیم.

سپس برای بوت شدن با تنظیمات جدید، باید دکمه F10 را فشار دهید که در این صورت با تصویر زیر مواجه میشوید.

در ادامه با دستور زیر فایل روت سیستم خود را به حالت خواندن و نوشتن یا rw تغییر دهید.

mount -n -o remount,rw /

اکنون می توانید پسورد لینوکس فراموش شده خود را با استفاده از دستور زیر بازنشانی کنید.

passwd root

پس از تغییر پسورد برای خارج شدن از حالت موجود و راه اندازی مجدد سیستم عامل لینوکس، دستور زیر را وارد کنید.

exec /sbin/init

بازنشانی پسورد لینوکس با Linux Live

در روش دوم از لینوکس لایو برای ریست کردن پسورد لینوکس استفاده می کنیم.

برای این کار آخرین نسخه لینوکس خود را دانلود کرده و آن را روی یک cd یا usb بوت کنید. در ادامه سیستم خود را بر خلاف هارد دیسک خود از درایو قابل حمل (سی دی یا فلش) بوت کنید.

از آنجایی که ما از لینوکس اوبونتو استفاده کردیم، در صفحه نمایش بوت باید “Try Ubuntu” را انتخاب کنیم تا اوبونتو ما به صورت لایو اجرا شود.

پس از لود شدن کامل لینوکس لایو، ترمینال را باز کنید و دستور زیر را تایپ کنید تا کاربر به دسترسی root برسد.

sudo su

محل پارتیشن هارد دیسک خود را با استفاده از دستور زیر پیدا کنید.

fdisk -l

در بیشتر موارد “/dev/sda1” خواهد بود، اگرچه بسته به نحوه پارتیشن بندی هارد دیسک شما می تواند متفاوت باشد. در ادامه پارتیشن دیسک سخت سیستمی که باید بازیابی شود را با استفاده از دستور زیر Mount کنید:

mkdir / mnt / recover
mount / dev / sda1 / mnt / recover

حال باید خود را در فهرست “mnt/recovery” محبوس کنیم. این بدان معنی است که ما وانمود می کنیم که در سیستم فایل لینوکس معمولی هستیم. این به سادگی به عنوان chrooting شناخته می شود.

chroot / mnt / recover

از دستور زیر برای بازنشانی رمز عبور کاربر روت لینوکس خود استفاده کنید.

passwd root

پس از تکمیل، با دستور exit از پوسته chroot خارج شوید. سپس با دستور زیر پارتیشن روت را نیز جدا کنید.

umount /mnt/recover

سپس مجدد با دستور exit خارج شوید. و در نهایت، فلش یا سی دی لایو لینوکس را خارج کرده و لینوکس خود را ریستارت کنید.

سوالات متداول

استفاده از رمزنگاری چه تاثیری در فرایند کار دارد؟ همانطور که میدانید موقع بوت یک سیستم عامل جدید در صورتی که بایوس شما رمز داشته باشد، انجام این کار بدون داشتن رمز صورت نمیگیرد مگر اینکه طرف خیلی باهوش باشد و دست به اقدامات دیگر مانندحذف پسورد بایوس بزنید.

آیا می توانم برای رمزهای عبور تاریخ انقضا ایجاد کنم؟ بله، شما می توانید با استفاده از آرگومان -x ، طول عمر رمز عبور یک کاربر خاص را تعیین کنید. به عنوان مثال، با دستور passwd -x 30 root، پسورد کاربر روت تنها 30 روز معتبر می شود. پس از انقضا، باید رمز عبور را تغییر دهید.

علاوه بر این، می‌توانید از آرگومان -w برای تنظیم تعداد روزهای مورد نیاز برای هشدار درباره نیاز به تغییر رمز عبور استفاده کنید. دستور passwd -w 7 root، یک هفته قبل از مهلتی که قبلاً با آرگومان -x تعیین کرده بودید، هشدارهایی درباره تغییر رمز عبور root برای شما ارسال می کند.

نتیجه گیری

توجه داشته باشید که هر کسی که به رایانه شما دسترسی دارد می تواند از این روش برای ریست کردن پسورد لینوکس شما استفاده کند. اگر می خواهید در مورد افرادی که به این نوع امتیازات دسترسی دارند محتاط تر باشید، باید هارد دیسک خود را به گونه ای رمزگذاری کنید که نتوان آن را به راحتی بوت کنند.

نحوه غیرفعال کردن پیشنهادهای گوگل هنگام سرچ

گوگل کروم بدون شک محبوب ترین مرورگر دسکتاپ و لپ تاپ های امروزی در جهان است. بسیاری از ویژگی های برجسته آن مانند سرعت و امنیت این مرورگر را از سایر مرورگرها برتری داده است. یکی از ویژگی هایی که این مرورگر دارد تکمیل خودکار است که پیش‌بینی می‌کند چه چیزی را می‌خواهید در نوار جستجو تایپ کنید. در حالی که این می تواند در زمان صرفه جویی کند ، مواقعی وجود دارد که می خواهید آن را غیرفعال کنید. بنابراین در این مطلب به نحوه غیرفعال کردن پیشنهادهای گوگل هنگام سرچ می پردازیم تا از ذخیره یا استفاده ناخواسته از این اطلاعات در مرورگر جلوگیری کنیم.

یکی از قابلیت‌های کاربردی گوگل، پیشنهادهای هنگام سرچ آن است. گوگل با استفاده از بانک اطلاعاتی خود و در نظر گرفتن سابقه سرچ های کاربران، پیش بینی می‌کند که شما به دنبال یافتن چه موضوعی هستید و موارد نزدیک به آن را پیشنهاد می‌کند.

برای مثال کافی است در نوار آدرس بار مرورگر کلمه ای را تایپ کنید تا فهرستی از بیشترین عبارت‌های سرچ شده توسط کاربران که با کلمه تایپ شده  شروع می‌شوند نمایش داده شود. ضمن اینکه با اضافه کردن کلمات بیشتر، پیشنهادهای گوگل هم نزدیکتر به موضوع شما خواهند بود.

شما به راحتی می توانید این ویژگی را از تنظیمات Google Chrome غیرفعال کنید. برای اینکار ابتدا روی سه نقطه که در سمت راست بالای مرورگر زده و تنظیمات را انتخاب کنید.

روی You and Google که در قسمت چپ قرار دارد بزنید.

روی Sync and Google services کلیک کنید.

در نهایت به پایین صفحه پیمایش کنید تا به گزینه Autocomplete searches and URLs برسید سپس سوئیچ را خاموش کنید.

با این کار ویژگی تکمیل خودکار مرورگر خاموش می شود.

حذف پیشنهادهای تکمیلی کروم

اگر همچنان پیشنهادهای تکمیل خودکار را دریافت می‌کنید، باید سعی کنید اطلاعات فرم تکمیل خودکار مرورگر کروم را نیز حذف کنید. برای اینکار به صورت زیر عمل کنید:

• روی More که در بالا سمت راست قرار دارد کلیک کنید.
• روی تنظیمات بزنید.
• سپس روی Privacy and security کلیک کنید.
• حالا روی Clear browsing data بزنید.
• در تب Advanced تیک گزینه Autofill form data را بزنید.
• روی دکمه Clear data کلیک کنید.

پس از انجام مراحل ذکر شده در بالا، شما تکمیل خودکار نوار جستجوی Google Chrome را با موفقیت غیرفعال کردید.

رفع مشکل TPM 2.0 در نصب ویندوز 11

ویندوز 11 جدیدترین سیستم‌عامل شرکت مایکروسافت است که شباهت‌های بسیاری به ویندوز 10 دارد. مایکروسافت برای نصب و اجرا این ویندوز الزامات سخت گیرانه‌ای را در نظر گرفته که برخی از کاربران را با چالش مواجه کرده است. برای نصب ویندوز 11 شما به قابلیت بوت امن یا همان Secure Boot نیاز دارید که خوشبختانه اکثر سیستم‌های قدیمی از آن پشتیبانی می‌کنند. اما ماجرا به اینجا ختم نمی‌شود و شما برای نصب ویندوز 11 نیازمند TPM 2.0 نیز هستید که متأسفانه در سیستم‌های قدیمی وجود ندارد و حین نصب ویندوز 11 کاربران را با مشکل مواجه می‌کند. در ادامه قصد داریم به حل مشکل TPM 2.0 در حین نصب ویندوز بپردازیم، پس با ما همراه باشید.

برای نصب ویندوز ۱۱ باید حالت TPM 2 و Secure Boot را فعال کنید. در غیر این صورت این سیستم عامل روی کامپیوتر شما نصب نمی‌شود. حالا به شما می‌گوییم که به چه صورت می‌توانید این کار را انجام دهید.

برای نصب ویندوز ۱۱ باید TPM 2.0، Secure Boot و UEFI به‌صورت پیش فرض فعال باشند و این موضوع یکی از نیازهای اصلی ویندوز ۱۱ به‌شمار می‌رود. در حالی که مادربردهای جدید و پیشرفته از هر سه گزینه پشتیبانی می‌کنند، در برخی موارد یکسری از شرکت‌ها محصولات خود را با TPM و Secure Boot غیرفعال شده راهی بازار می‌کنند. مایکروسافت ابزاری منتشر کرده که به واسطه آن می‌توانید سازگاری سیستم عامل ویندوز ۱۱ با سخت‌افزار مورد نظر را متوجه شوید. اگر دو ویژگی Secure Boot و TPM غیرفعال باشند این نرم‌افزار به شما می‌گوید که توانایی نصب ویندوز ۱۱ را ندارید. حتی اگر از جدیدترین سخت‌افزار روز استفاده کنید.

 فعال کردن TPM 2.0 برای نصب ویندوز 11

برای این‌کار باید دکمه ویندوز و I را روی صفحه‌‌کلید فشار دهید. سپس به قسمت Update and Security بروید و Recovery را انتخاب کنید.

در صفحه جدید باید گزینه Troubleshoot را انتخاب کنید.

حالا باید Advanced Options را انتخاب کنید.

در ادامه گزینه UEFI Firmware Settings را انتخاب کنید.

این روش یک روش عمومی برای اکثر مادربردهای پیشرفته به حساب می آید که با UEFI سازگار خواهند بود. شما نمی‌توانید ویندوز ۱۱ را روی کامپیوتری نصب کنید که از UEFI پشتیبانی نمی‌کند.

از کجا بفهمیم TPM 2.0 و Secure Boot روی کامپیوتر فعال شده است؟

برای اینکار دیگر نیاز ندارید که وارد UEFI/BIOS بشوید. ویندوز ۱۰ یک سیستم داخلی اطلاعات دارد که به شما این موضوع را اعلام می‌کند. برای اینکار دکمه ویندوز و R را فشار دهید. در صفحه باز شده عبارت msinfo32 را وارد کنید. در پنجره جدید باید روی System Summary کلیک کنید. حالا به دنبال گزینه Secure Boot State باشید. جلوی این عبارت باید On را مشاهده کنید.

در قدم بعدی باید گزینه Hardware Resources را باز کنید و وارد زیر منوی Memory شوید. حالا باید Trusted Platform Module 2.0 State را پیدا کنید. جلوی این عبارت هم باید OK را مشاهده کنید:

روش جایگزین هم وجود دارد. می‌توانید وارد Device Manger که در کنترل پنل قرار گرفته بشوید. سپس وارد منوی Security Devices شوید. اگر TPM 2.0 فعال شده باشد، Trusted Platform Module 2.0 را در قسمت Security Devices مشاهده می‌کنید.

نحوه فعال کردن Secure Boot برای نصب ویندوز 11

فعال کردن Secure Boot روی کامپیوترهای AMD و Intel به یک صورت است. شما باید قسمتی را پیدا کنید که مربوط به تنظیمات Boot می‌شود. در این قسمت باید به دنبال Secure Boot بگردید. بد نیست به این موضوع اشاره کنیم که تنظیمات Bootیکی از آشنا‌ترین قسمت‌ها منوی تنظیمات BIOS به حساب می آید. پس شرکت‌های مختلف سعی کرده‌اند این قسمت بیشتر از سایر منوها جلوی چشم‌کاربران قرار بگیرد.

مطمئن شوید که با انتخاب گزینه Secure Boot آن را فعال کرده باشید.

اگر دکمه‌ای برای خاموش و روشن کردن Secure Boot وجود نداشت، باید دنبال گزنیه‌های دیگری باشید.

در این قسمت می‌توانید Windows UEFI Mode را انتخاب کنید.

حالا باید کامپیوتر خود را ری استارت کنید.

فعال کردن TPM 2.0 روی کامپیوترهای اینتل

برای فعال کردن Trusted Platform Module 2.0 روی کامپیوترهایی که به پردازنده اینتل مجهز شده‌اند، باید گزینه Intel PTT را پیدا کنید. این منو احتمالا در قسمت Advanced قرار گرفته است. باید کمی برای پیدا کردن این منو جست‌وجو کنید.

فعال کردن TPM 2.0 روی کامپیوترهای AMD

برای فعال کردن Trusted Platform Module 2.0 روی کامپیوترهایی که به پردازنده AMD مجهز شده‌اند هم باید مسیر مشابهی را طی کنید. در تنظیمات BIOS باید به دنبال AMD TPM باشید. در تصویر زیر مشاهده می‌کنید که این گزینه در منوی Security با عنوان Trusted Computing شناخته می‌شود.

با انجام دادن این روش‌ها می‌توانید ویندوز ۱۱ را روی سیستم خود نصب کنید.